อดกังขาไม่ได้นกขาวหิมะซึ่งยืนวางท่าสง่างาม ยามนี้ค่อยเหลือบหางตามาเห็นจั่วม่อผู้ยืนอยู่หน้าประตู ทันใดนั้นมันก็ตัวแข็งทื่อจั่วม่อจับปฏิกิริยาเล็กๆ นี้ได้ ทีแรกมันอึ้งไปวูบหนึ่ง จากนั้นตวาดอย่างไม่ลังเล“เจ้านกโง่ ลงมานี่!”ที่แท้เจ้านี่คือห่านจะงอยเทาของมันเอง! แต่ไฉนเจ้านกเปลี่ยนเป็นสภาพนี้? จั่วม่อลอบสงสัยในใจ นี่ใช่เป็นผลของน้ำนมศิลาหรือไม่?นกสีหิมะโฉบลงจากหลังคาอย่างเหนียมอาย วิ่งมาถึงตรงหน้าจั่วม่อ ทำท่าเลียแข้งเลียขาประจบประแจงเป็นการใหญ่จั่วม่อขนหัวลุกชัน “ออกไปห่างๆ ข้าหน่อย เจ้านกตัวเมีย!”นกหิมะคอตกอย่างเศร้ารันทด“อ๋า ขนเปลี่ยนไปทั้งหมดเลย อ้อ ร่างกายเจ้ายังโตขึ้นอีกเล็กน้อย” จั่วม่อเดินวนรอบนกขาวหิมะพลางวิจารณ์ เห็นจั่วม่อพินิจพิเคราะห์นาง เจ้านกหิมะพลันยืดอกพองฟู เชิดหัว ทีท่าภาคภูมิขึ้นมาทันทีเห็นนกหิมะทำท่าเช่นนี้ จั่วม่อเดือดดาลขึ้นมา มันตบหัวเจ้านกหิมะ แค่นเสียงอย่างขุ่นเคือง “เจ้าเกือบทำลายทุ่งปราณของเกอ ทราบความผิดหรือไม่? อ้า! เกอจะบอกเจ้าหากเจ้ากล้าทำให้ทุ่งปราณเสียหายแม้แต่น้อย เกอจะถอนขนเจ้า แล้วย่างเจ้ากินให้หายแค้น!”ได้ยินจั่วม่อบอกว่า ‘ถอนขน’ นกหิมะอกสั่นขวัญหาย ยกสองปีกปั้องหน้าอก ถอยกรูดไปหลายก้าวมองนกหิมะที่เต็มไปด้วยการกระทำเยี่ยงมนุษย์ จั่วม่ออดยิ้มออกมาไม่ได้ คร้านจะดุด่าเจ้านกโง่นี่แล้ว“ทำตัวเรียบๆ ร้อยๆ เถอะ”จั่วม่อสำทับคำหนึ่ง จากนั้นเดินเข้าไปในห้องข
