จั่วม่อค่อยๆ ฟืนคืนสติอย่างช้าๆ ใบหน้ามันจมอยู่กับพื้น ในปากมีเศษโคลน แต่ยังคงรู้สึกปลอดภัยเล็กน้อย เมื่อตระหนักว่ามันอยู่ในลานบ้านเล็กๆ ของตนเมื่อตรวจสอบร่างกายตัวเอง ค่อยคลายใจโดยสมบูรณ์ สถานการณ์ของมันยังดีกว่าที่คาดเอาไว้มาก แม้ว่าจะมีอาการบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง โดยเฉพาะเส้นชีพจรปราณฉีกขาด แต่ยังไม่ร้ายแรงเท่าที่มันจินตนาการไว้ สิ่งที่มันหวาดเกรงที่สุดคือการบาดเจ็บที่กระทบถึงพื้นฐานพลังบำเพ็ญเพียร นั่นเป็นอาการบาดเจ็บร้ายแรงที่แม้แต่ปรมาจารย์จินตันยังไม่มีปัญญาช่วยเหลือโชคยังดี โชคดีที่ไม่เป็นอะไร…จั่วม่อดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้นโคลน มันคล้ายเคยชินกับอาการเจ็บร้าวตลอดทั้งร่างไปเสียแล้ว คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ดูเหมือนว่ามันมักจะจบลงด้วยสภาพน่าอนาถทุกครั้ง หากเกิดเรื่องเช่นนี้บ่อยครั้งเข้า ก็กลายเป็นคุ้นเคยกับมันแล้ว แม้แต่การต้องทนรับความเจ็บปวดเช่นนี้ก็ตามอย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นห่านจะงอยเทานอนแผ่เหมือนกองโคลนอยู่ใกล้ๆ มันผวาเฮือก รีบตะเกียกตะกายขึ้นมา การที่มันสามารถกลับมาถึงที่นี่โดยปลอดภัย แน่นอนว่าเป็นความดีความชอบของนกตัวเมียนี้ หากมันไม่มีคำว่ากล่าวกับเจ้านก มันก็คงเป็นคนที่น่าสังเวชมากแล้ว! พอเข้าถึงตัวห่านจะงอยเทา รีบตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบจากนั้นหัวใจดิ่งวูบ ปรากฏว่านกตัวเมียตัวนี้เหน็ดเหนื่อยเกินไป จั่วม่อสะท้านใจอย่างรุนแรงโขยกเขยกเข้าไปยังห้องศิลา หยิบน้ำนมศิลาที่มันหวง
