ใจอยู่บ้างปลอกแขนซึ่งสลักค่ายกลดรรชนีปราดเปรียวหาซื้อไม่ยากนัก แต่สิ่งที่มันไม่เต็มใจขายเป็นค่ายกลสามหมื่นจินแต่มันเมื่อยากจนข้นแค้น จั่วม่อก็ไม่ได้มีทางเลือกมากมายนักห่านจะงอยเทาไม่ทราบบินเสียสติไปถึงที่ใด จั่วม่อได้แต่ต้องรบกวนกระเรียนกระดาษตัวเดิมของมันแล้ว“เสี่ยวหวง อ้า เสี่ยวหวง ถึงเวลาแสดงฝีมือของเจ้าแล้ว!”นั่งบนหลังนกกระเรียนกระดาษ จั่วม่อทั้งโยกส่ายไปมา ทั้งบินตุปัดตุเปั๋ไปยังตงฝูบรรดาศิษย์ฝั่ายนอกของสำนักกระบี่สุญตา เมื่อพวกมันเห็นจั่วม่อนั่งอยู่บนนกกระเรียนกระดาษ ทีแรกอึ้งไป จากนั้นใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส พากันประสานมือคำนับต่ำยิ่ง“พวกเจ้าได้ยินข่าวมาหรือไม่? ศิษย์พี่เพียงลำพังแต่หาญกล้าท้าทายพรรคอัจฉริยะปราณ! อาศัยหนึ่งต้านรับห้า มิหนำซ้ำยังพิชิตพวกมันจนราบคาบ! เลื่องลือไปทั้งตงฝู!”บนหลังกระเรียนกระดาษ จั่วม่อพอฟังก็ตัวแข็งทื่อ หยดเหงื่อผุดพราย ข่าวลือนี้มัน…“ข้ารู้ ข้ารู้ เรื่องน่าตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร? ฟังว่ามีแมงมุมสูงสิบจั้ง มีปากขนาดยักษ์ที่สามารถกลืนวัวทั้งตัวในคำเดียว แต่ศิษย์พี่จั่วใช้เพียงกระบวนท่าเดียวทุบตีมันจนร้องขอความเมตตา…”นั่งบนหลังกระเรียนกระดาษ จั่วม่อแทบหัวทิ่มลงมา …ดูเหมือนจะเป็นข้าเสียมากกว่าที่ร้องขอความเมตตา!“แข็งแกร่งยิ่ง! พวกเจ้าดูศิษย์พี่จั่ว ผู้ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ยังนั่งกระเรียนกระดาษระดับหนึ่ง สิ่งที
