งหนาวเหน็บ ดวงตาแดงก่ำร้อนฉ่าทุกคู่จ้องไปยังกระบี่ที่ทอประกายสีทองแวววามเล่มนี้ ในอาณาจักรนภาจันทร์กระบี่บินระดับสี่เป็นสิ่งที่หาได้ยากมากเพลิดเพลินกับสายตาอิจฉาเลื่อมใสของทุกผู้คน หลินเอวี่ยนเบิกบานใจยิ่ง มันร้องบอกอย่างอวดดี “เจ้าเมื่อเป็นอาคันตุกะ ข้าจะต่อให้สามกระบวนท่า!”จั่วม่อไม่ขยับ ราวกับว่ามันไม่ได้ยินเห็นจั่วม่อไม่แยแสสนใจมัน หลินเอวี่ยนรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ต้องกล่าวอีกประโยคหนึ่ง “ในเมื่อเจ้าแส่หาที่ตาย เช่นนั้นอย่าได้ตำหนิข้า จู่โจม!”หางเสียงยังไม่ทันจะขาดหาย จั่วม่อทันใดนั้นสองตาก็เปิดพรึบ สาดประกายเจิดจ้า!ไม่สามารถอธิบายแสงเย็นอันเจิดจ้าในดวงตาของจั่วม่อนี้ได้ มันราวกับปราณกระบี่คมกล้าและดุร้ายถึงที่สุด และยังคล้ายอสรพิษที่แอบซ่อนในเงามืด จู่ๆ ก็สยายคมเขี้ยวหฤโหดออกมา!กระบี่หยดน้ำที่ลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้ามัน หายวับไปอย่างกะทันหันจากนั้นพลันปรากฏขึ้นจี้ติดลำคอของหลินเอวี่ยน ปลายกระบี่ที่แผ่ซ่านปราณกระบี่ออกมาเล็กน้อย แทบจะกระซวกเข้าไปในลำคอของมันหลินเอวี่ยนยืนตัวแข็ง นิ่งขึงตะลึงลาน เกร็งร่างไว้สุดชีวิต ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ท่ามกลางลำคอขาวละเอียดที่บำรุงรักษามาเป็นอย่างดี หยดเลือดสีแดงสดยิ่งสดใสกระจ่างจ้ารอบประตูใหญ่แห่งพรรคอัจฉริยะปราณ เงียบสนิทเสมือนตาย!
