บต่อจิตใจ แต่เวลานี้จั่วม่อย่อมไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้ พลังปราณแม้ไม่บริสุทธิ์นัก จะอย่างไรยังคงเป็นพลังปราณ อย่างน้อยสามารถแก้ไขวิกฤติการณ์เฉพาะหน้านี้ได้ มันราวกับผู้ที่หิวโหยมาทั้งชีวิต ไม่ว่าจะเป็นปราณธรรมชาติเสี้ยวเล็กเสี้ยวน้อยเพียงใด ก็ดึงดูดมาอย่างตะกละตะกลามจนหมดด้วยพลังปราณที่เติมเข้ามาใหม่นี้ จั่วม่อในที่สุดค่อยโล่งใจได้บ้างมุกหยินประลัยกัลปที่หลอมสร้างออกมาจะมีคุณภาพอย่างไร ถึงขั้นนี้จั่วม่อไม่คิดพิจารณาอีก แค่สามารถหลอมสร้างสำเร็จมันก็ขอบคุณฟั้าดินมากแล้วชีวิตของเกอเป็นเรื่องน่าเศร้าอยู่ร่ำไป! จั่วม่อทั้งเดือดดาลทั้งสลดใจ ตอนที่ดูดซึมไฟหินงอก มันก็แทบจะสังเวยชีวิตน้อยๆ ของมันไป พอมาหลอมสร้างมุกหยินประลัยกัลปยังต้องมาทนทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้ ความเจ็บปวดทะลวงจากฝั่าเท้าขึ้นมาถึงขั้วหัวใจจิตสำนึกที่แบ่งออกเป็นสามส่วนก็เจ็บร้าวสุดจะทานทน ซ้ำพลังปราณที่ไม่บริสุทธิ์ พอไหลเวียนผ่านเส้นชีพจรปราณยิ่งเจ็บปวดรุนแรงจนน้ำตาร่วง…ไฉนดวงตาข้าจึงมักจะมีน้ำตาอยู่ร่ำไป นั่นเป็นเพราะข้ารักจิงสือสุดหัวใจ…อ๊าก เจ็บเหลือเกิน!จั่วม่อรู้สึกตกใจที่มันยังมีเวลาคิดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ แต่ในไม่ช้ามันก็ไม่มีอารมณ์คิดอีก ปราณธรรมชาติที่ไม่ถูกกลั่นกรองนั้นควบคุมยากกว่าเดิมมาก เวทวิชาที่ก่อนหน้านี้ยังใช้ออกอย่างง่ายดาย กลับกลายเป็นลำบากยากเย็นถึงที่สุด สภาพในร่างกายมันอยู่ในสมดุลที่ละเอียดอ่อน ประมาทเพี
