”ปั้ายหินสุสานยังคงเงียบงันผูเยาพริ้มตาลง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มันสงบจนดูคล้ายเป็นคนละคน ใบหน้าหล่อเหลาทรงเสน่ห์ทอแววดูหมิ่นจางๆ “เจ้าตายไปแล้ว แต่ยังคงต้องการทิ้งความปรารถนาของเจ้าไว้ เจ้ากลายเป็นโง่งมถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด!” มันเชิดคาง จ้องมองปั้ายหินสุสานอย่างเย็นชา “จะว่าไป ข้าจะยอมให้เจ้ากระทำตามอำเภอใจได้อย่างไร? เมื่อตายไปแล้วเช่นนั้นเจ้าก็ไม่สมควรทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง! ฮิ นี่น่าเล่นจริงๆ …”.ปั้ายหินสุสานเงียบสนิทดังเช่นปกติจั่วม่อเช็ดเหงื่อบนใบหน้า มันดูน่าอนาถมาก บนร่างปกคลุมไปด้วยโคลนและใบไม้แห้ง ภูเขาสุญตาเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาที่อุดมสมบูรณ์ สถานที่ซึ่งมีปราณธรรมชาติหนาแน่นอยู่บ้าง เป็นธรรมดาที่จะถูกยึดครองไว้หมดแล้ว สิ่งที่มีอยู่ดาษดื่นเหลือใช้คือพื้นที่รกร้างทุรกันดาร เหล่าซิวเจ่อไม่ได้สนใจแผ่นดินที่ไม่มีปราณธรรมชาติ พวกมันยังไม่ใช้งานต้นไม้ปกติสามัญที่ไม่มีประโยชน์กับพวกมัน และนอกเหนือจากสัตว์อสูรแล้วสัตว์ปั่าธรรมดาในสายตาของซิวเจ่อ ก็ไม่ต่างอันใดจากก้อนเนื้อ เวลานี้ทุกสำนักล้วนเลี้ยงสัตว์ปราณของพวกมันเอง ย่อมไม่มีผู้ใดสนใจจะไล่ล่าสัตว์ปั่าสามัญเหล่านี้ ปั่าไม้ที่ขาดแคลนปราณธรรมชาติ มักไม่มีผู้ใดใส่ใจดูแลพวกมันจั่วม่อยามนี้อยู่ในสถานที่ประเภทภูเขาแห้งแล้งน้ำย่ำแย่* เป็นหุบเขาแห่งหนึ่งต้นไม้เติบโตขึ้นทุกทิศทาง ส่วนใหญ่ยังปกคลุมแน่นขนัดด้วยเถาไม้เลื้อย ยอดเขาสูงป
