เมื่อผูเยาเห็นจั่วม่อ มันก็เอาแต่หัวร่อ“ผูเยา เคล็ดวิชาสวะนี่ข้าไม่ต้องการ หากไม่คืนจิงสือก็เปลี่ยนเป็นเคล็ดวิชาอื่นมา!”จั่วม่อตาแดงก่ำ เหมือนผีดิบผอมแห้งที่บ้าคลั่ง ถลึงจ้องผูเยาอย่างขุ่นแค้น“ฮิ” ผูเยาหัวร่อเบาๆ คล้ายเสียงขู่ของอสรพิษ ลากเสียงกล่าวว่า “ที่นี่ไม่มีคืนเงินหรือแลกเปลี่ยนสินค้า”“ต่อไปอย่าหวังจะได้จิงสือจากข้า!” จั่วม่อตะโกนอย่างดุเดือดผูเยาไม่สะทกสะท้าน มันเชิดคาง ใบหน้างดงามสุดเปรียบปานเต็มไปด้วยแววเย้ยหยัน ตอบโต้อย่างผ่อนคลายและเฉยเมยว่า “ข้าก็ไม่ต้องการความยินยอมของเจ้าอีกต่อไป”จั่วม่อพอได้ยินถึงกับหยุดหายใจ ในที่สุดมันค่อยนึกออก ดูเหมือนว่ามันยังไม่เคยมีปัญญาควบคุมเจ้าผู้นี้ได้มาก่อนแต่มันไม่ยินยอม ไม่ยินยอมพร้อมใจ!จั่วม่อกัดฟันกรอดๆ ขุ่นแค้นชิงชังอย่างยิ่ง แต่ก็อับจนหนทางถูกผูเยาเล่นงานไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ หากมันสามารถได้รับสิ่งดีๆ จากผูเยาต่างหาก นั่นจึงเป็นสิ่งที่เหลือเชื่อการหลอมกลั่นเม็ดยาอีกาทองคำสะดุดลง บุปผาแดงคะนองในทุ่งปราณก็ยังไม่โตเต็มที่ จั่วม่อสูญเสียเส้นทางทำกำไรทั้งหมดอย่างฉับพลัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้มันไม่มีเงินติดตัว ไม่มีจิงสือ มันก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้เลยจั่วม่อได้แต่อยู่เฝั้าลานน้อยลมตะวันตก ฝึกฝีมือบำเพ็ญเพียร และไปดูแลท้องทุ่งปราณที่เช่าไว้ เวลาอื่นๆ นอกจากนี้ มันจะไปยังเรือนขิงหอมเพื่อฝึกหลอมกลั่นโอสถแม้ว่าไม่สามารถหลอมกลั่นเม็ดยาอีกาทอ
