ไม่ว่าจะเป็นด้านไหน มันก็อยู่ในตำแหน่งที่น่าอึดอัดใจมากประการแรกคือเรื่องทุ่งปราณ สำนักกระบี่สุญตาไม่ได้มีพื้นที่ทุ่งปราณระดับต่ำมากมายกระไรนัก และโดยทั่วไปได้ถูกแบ่งให้แก่เหล่าศิษย์ฝั่ายนอกทั้งหลายเช่าไปเกือบทั้งหมด หากจั่วม่อต้องการเช่าทุ่งปราณ ก็จำเป็นต้องบีบศิษย์ฝั่ายนอกออกไปเป็นจำนวนมาก มันเมื่อมีประสบการณ์อย่างลึกซึ้งกับชีวิตอันลำบากตรากตรำของศิษย์ฝั่ายนอก จั่วม่อย่อมไม่มีวันกระทำเรื่องเช่นนี้และพื้นที่ทุ่งปราณที่ระดับสูงขึ้นมาอีกหน่อย สำนักได้มอบให้แก่เรือนขิงหอมไปทั้งหมด หรือจะให้จั่วม่อทดลองแย่งชิงทุ่งปราณจากมือซือฟูั่ของมันดู?แค่คิดก็แข้งขาอ่อนยวบแล้วทุ่งปราณระดับสามจำนวนยี่สิบหมู่ในหุบเขาลมตะวันตก จั่วม่อเคยคิดว่าช่างมากมายนัก แต่บัดนี้มันกลับรู้สึกว่านี่ไม่มากพอ แต่ในสำนักก็มีพื้นที่ทุ่งปราณเพียงเท่านี้ไม่มีทางขยับขยายออกไปรอบข้างได้อีก สำนักกระบี่สุญตาไม่ใช่สำนักที่มีชื่อเสียงด้านเกษตรกรรม เผยเหยียนหรานกับเหล่าผู้อาวุโสไม่เคยคิดว่าสำนักจะให้กำเนิดเกษตรกรปราณขึ้นมาคนหนึ่งอย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ราคาตลาดของวัสดุต่างๆ ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจั่วม่อมองเห็นแต่ผลกำไรมหาศาล อ้า นี่มันจิงสือทั้งนั้น!แต่ภรรยาผู้ปราดเปรื่องยังต้องสะดุดหากไม่มีข้าวสาร* เมื่อปราศจากทุ่งปราณจั่วม่อก็ไม่มีสิ่งใดเลย ความสามารถของมันไม่มีที่ให้แสดงออกมาได้(*อุปมาว่าถ้าไม่มีวัตถุดิบที่ดีก็ไม่อาจ
