“ศิษย์พี่หญิง ระยะนี้อย่าลืมซื้อวัตถุดิบสะสมไว้บ้าง”หลี่อิงฟั่งมองจั่วม่ออย่างตกใจ จากนั้นพลันแย้มยิ้ม “นึกไม่ถึงว่าศิษย์น้องจะกังวลสนใจกับธุรกิจการค้าด้วย อืม ศิษย์น้องไม่ต้องวิตกมากเกินไป สำนักทยอยกักตุนวัตถุดิบไว้มากพอแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัตถุดิบสำหรับหลอมกลั่นโอสถ ซือฟูั่ข้าได้เริ่มสะสมมาเป็นเวลานานแล้ว””จั่วม่อค่อยโล่งอก นั่นก็ถูกต้องแล้ว ปัญหาที่กระทั่งมันยังเล็งเห็น บุคคลอันปราดเปรื่องเยี่ยงอาจารย์ลุงหยานเล่อ ไฉนจะผิดพลาดได้?ด้วยวิสัยทัศน์ที่มองการณ์ไกลของสำนัก จั่วม่อในใจรู้สึกมั่นคงขึ้นมาหน่อยหลี่อิงฟั่งจ่ายให้แก่มันยี่สิบชิ้นจิงสือระดับสาม เมื่อถือความมั่งคั่งจำนวนมหาศาลนี้จั่วม่อกลับไม่รู้สึกยินดีมากนัก มันรู้สึกเวลากระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ รีบเร่งมากขึ้นเรื่อยๆราคาวัสดุในท้องตลาดได้เพิ่มขึ้นอีกครั้ง! นี่เป็นสัญญาณที่ชัดเจนมากใช่แล้ว ต้องรีบมอบจิงสือให้แก่ผูเยาก่อน? จั่วม่อกัดฟัน ถูกแล้ว ให้ผูเยาก่อน แต่แล้วทันใดนั้น มันก็ชะงัก เบิกตาค้าง แล้ว…จะมอบให้แก่ผูเยาด้วยวิธีใด?ปกติผูเยาจะเป็นคนลงมือเอง และปล้นจิงสือไปจากมันเอง จั่วม่อกลับไม่มีหนทางนำจิงสือเข้าไปในจิตสำนึกของตัวเองผูเยา… นี่ไม่ใช่ว่าเกอไม่อยากมอบให้เจ้าใช้…จั่วม่อในใจรู้สึกอุ่นใจ เก็บจิงสือไปโดยเร็ว หลังจากขบคิด มันตัดสินใจหาเช่าพื้นที่ทุ่งปราณเนื่องจากสภาพภูมิอากาศ อาณาจักรนภาจันทร์เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการเพาะปล
