“สุขสันต์วันคล้ายวันเกิดองค์หญิง!”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ พลางหยิบกล่องหยกจากแหวนเก็บของแล้วยื่นให้หลินชิงชิง
“นี่คือโอสถที่ข้ากลั่นด้วยตนเอง ขอถือโอกาสมอบให้เจ้า!”
“ขอบใจเจ้ามาก!”
หลินชิงชิงมีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความปลื้มปิติ นางรับกล่องหยกไว้ด้วยความดีใจ แม้อยากจะเปิดดูทันทีว่าโอสถในกล่องคืออะไร แต่ด้วยแขกเหรื่อมากมายรอบกาย นางจึงเก็บไว้ก่อนอย่างเสียดาย
“ตามข้าเข้าไปข้างในเถอะ!”
หลินชิงชิงยิ้มและดึงซูเฉินเข้าสู่พระราชวังชิงเฉวียน
ภายในพระราชวัง ซูเฉินถูกจัดให้นั่งตำแหน่งที่สองทางซ้าย รองจากองค์รัชทายาทเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าหลินชิงชิงให้ความสำคัญกับซูเฉินเพียงนี้ แม้แขกเหรื่อจะไม่พูดอะไร แต่แววตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังซูเฉิน
“ข้าชื่อหลินเฟิง ยินดีที่ได้พบ ท่านซู!”
องค์รัชทายาทลินเฟิงซึ่งนั่งข้างซูเฉิน มีท่าทีนุ่มนวล สุภาพอ่อนโยน เขายิ้มพลางกล่าว
“ข้าน้อมคารวะองค์รัชทายาท!”
ซูเฉินตอบกลับ แม้เพียงมองแวบเดียว เขาก็รู้ว่าองค์รัชทายาทผู้นี้บรรลุขอบเขตจ้าวยุทธ์ พื้นฐานมั่นคง มองภายนอกดูอ่อนโยน ทว่ากลับแฝงความหลักแหลมไว้ภายใน
กลับกัน องค์ชายรองหลินฉีที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับมีแววตาเจ้าเล่ห์และรังสีเย็นยะเยือก ราวกับมีจิตสังหารแผ่กระจายตลอดเวลา และยังคอยจ้องมองมาทางซูเฉินไม่วางตา
คนทั้งสองนี้…ล้วนรับมือไม่ง่ายเลย!
ซูเฉินประเมินเงียบ ๆ ในใจ
“ซูเฉิน เจ้าฆ่าคน! ยังมีหน้ามานั่งที่นี่อีกหรือ? ออกมาข้างนอกให
