อจะบดบังฟั้าดินจนมืดมัวแต่เหวินเถี่ยซ่านเหรินกลับไม่แตกตื่นลนลาน รอยยิ้มถือดีปรากฏขึ้นที่มุมปากกระชากไหล่จั่วม่อ ผนึกปราณร่ายเวทวิชาหลบหนีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมัน เคล็ดชำแรกพสุธา แต่แล้วทันใดนั้น ใบหน้ามันพลันแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวง ภายใต้เสียงกรีดร้องเจ็บปวด มันดีดร่างถอยหลังอย่างฉับพลัน!เห็นบนฝั่ามือของมัน ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ปรากฏเปลวเพลิวสีแดงเข้มลุกโชนเปลวเพลิงไม่ได้ใหญ่โต และเผาไหม้อย่างเงียบเชียบ แต่เพียงชั่วกะพริบตาเดียว มือขวาของเหวินเถี่ยซ่านเหรินก็กลายเป็นกระดูกขาวอ๊า อ๊า อ๊าก!เสียงกู่ร้องโหยหวนดังสะท้านไปทั่วทั้งตงฝู เหวินเถี่ยซ่านเหรินตาเบิกถลน ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าสะพรึงกลัว ขดตัวเป็นก้อนกลม เกลือกกลิ้งไปมาตามพื้นไม่หยุดยั้งการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันนี้ ทำให้ทุกผู้คนตะลึงพรึงเพริดจั่วม่อเงยหน้าขึ้น ยื่นมือขวาออกมา จี้ดรรชนีใส่อากาศธาตุอย่างนุ่มนวล พลันปรากฏเส้นใยเพลิงสีแดงฉาน ล่องลอยอยู่เบื้องหน้ามันอย่างเงียบงันกระสวยทองของนักพรตชุดเหลือง ทรายสีเงินของบุรุษชุดเงิน เชือกแดง และกระบี่บินสีเขียวอ่อน ทั้งหมดล้วนพุ่งตรงเข้าไปยังเปลิวเพลิงแดงฉาน ไม่ผิดอันใดกับหมู่แมลงเม่ากำลังบินเข้ากองไฟพวกมันทั้งสี่ล้วนสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด!ยามนี้ พวกมันรู้สึกว่ายุทธภัณฑ์เวทและกระบี่บินของพวกมัน ทันใดนั้นก็ถูกดึงด้วยพลังดูดที่แข็งแกร่งถึงขีดสุดขุมหนึ่ง ล้วนทะยานเข้าหากองเพลิงสีแดง
