้จักแน่”“ผู!” จั่วม่อตัดสินใจคุยกับผูเยาให้รู้เรื่อง “สามพันปี ! สิ่งของเหล่านั้นของเจ้า ทุกอย่างเป็นสิ่งของจากเมื่อสามพันปีที่แล้ว!ตอนนี้ไม่มีผู้ใดรู้จักแล้ว! เมื่อไม่มีผู้ใดรู้จัก ก็ไม่มีผู้ใดซื้อ ไม่มีคนซื้อ ก็ไม่มีจิงสือ เข้าใจหรือไม่!”ผูเยาแย้งอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าคิดว่าผู้อื่นล้วนไม่รู้ความ ทั้งยังปิดหูปิดตาอย่างเจ้าหรือ? แม้แต่มุกหยินอสนีบาตก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน”มองความปากแข็งดื้อดึงของผูเยาผู้ยังคงไม่ยอมรับความเป็นจริง จั่วม่อส่ายศีรษะ“อย่าทำให้ข้าเสียเวลา”ผูเยาตะโกนอย่างขุ่นแค้น “ข้า……”“หยุดเลย!” จั่วม่อหมุนตัวไปอีกทาง “อย่ามาโอ้อวดว่าเจ้าเป็นอสูรฟั้าผู้สง่างาม!”ผูเยาแทบกลั้นใจตายเฝั้ามองสีหน้าท่าทีรันทดหดหู่ของผูเยา ด้วยเหตุผลบางประการ จั่วม่อรู้สึกดีอย่างยิ่ง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาสองสามวันอันตรธานไปสิ้น มันเดินกลับไปยังห้องหลอมกลั่นอย่างพออกพอใจ และเริ่มต้นการทดลองรอบใหม่ หลังจากไปยังถ้ำกระบี่ครั้งหนึ่งความหวาดเกรงต่อผูเยาของจั่วม่อคล้ายจะหายวับไปในชั่วข้ามคืน เรื่องชวนหัวเช่นนี้หากเป็นกาลก่อนมันต้องไม่กล้าทำอย่างแน่นอนตั้งแต่หลังการทดสอบประจำปีของสำนักเป็นต้นมา จั่วม่อดูเหมือนจะใช้เวลาทั้งหมดไปกับการหลอมกลั่นเม็ดยาอีกาทองคำ นี่เป็นเหตุผลโดยตรงที่ทำให้เคล็ดอัคคีสีชาดของมันรุดหน้าราวติดปีกบิน แต่น่าเสียดายที่ไม่มีม้วนคัมภีร์หยกสำหรับขั้นต่อไปของเวทวิชา มันจึงยังคงไม่มีป
