ในกล่องหยกจัดวางไว้ด้วยพืชน้ำสีฟั้าอ่อนระดับสามต้นหนึ่ง เห็นแสงเรืองรองวาบประกายผ่านกิ่งใบ ทั้งยังส่งกลิ่นอายหนาวเหน็บออกมาอย่างเบาบางหญ้าเมฆาเยือกแข็งเป็นหญ้าปราณสังกัดธาตุน้ำที่หาได้ยากยิ่งชนิดหนึ่ง สามารถพบเงาของมันได้ในตำรับโอสถชั้นสูงมากมาย ไม่ต้องกล่าวถึงอื่นใด จั่วม่อทราบว่ากระทั่งซือฟูั่ของมันยังไม่มีหญ้าเมฆาเยือกแข็งอยู่ในสวนยาของนาง หญ้าเมฆาเยือกแข็งเติบโตในสถานที่เย็นจัด การเจริญงอกงามของมันไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ทั้งยังยากที่จะหาพบเกรงว่าต่อให้เสาะหาไปทั่วทั้งตงฝูยังไม่อาจซื้อหาหญ้าเมฆาเยือกแข็งคุณภาพสูงได้สักต้น แสดงให้เห็นว่ามันมีค่ามากเพียงใด“นี่ล้ำค่ามากเกินไป” จั่วม่อสะกดกลั้นความโลภในใจอย่างยากเย็น และผลักกล่องหยกกลับไปกงซุนฉิงดวงตาทอประกายชื่นชมแวบหนึ่ง นางดันกล่องหยกกลับมาตรงหน้าจั่วม่ออีกครั้ง “ศิษย์น้องอย่าได้ปฏิเสธแล้ว หญ้าเมฆาเยือกแข็งต้นนี้โน้มเอนไปทางความเย็นเยือกและสังกัดธาตุน้ำ หากนำไปหลอมกลั่น เม็ดยาที่หลอมกลั่นออกมาย่อมเป็นโอสถปราณธาตุน้ำและน้ำแข็ง ทอดตามองทั่วสำนัก นอกจากศิษย์น้องแล้วก็ไม่มีผู้ใดเหมาะสมกับมันอีก”จั่วม่อขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวว่า “เช่นนั้นก็สองร้อยเม็ดเถอะ อีกหนึ่งร้อยเม็ดนั้นถือเป็นน้ำใจจากศิษย์น้องก็แล้วกัน”กงซุนฉิงก็ไม่บ่ายเบี่ยงและแย้มยิ้มกว้างขวาง “ขอบใจเจ้ามาก ศิษย์น้อง”ทั้งหมดสนทนากันอีกครู่หนึ่ง แต่ส่วนได้ส่วนเสียของพวกมัน
