ทันทีที่กลับถึงสำนัก จั่วม่อถูกสือฟั่งหรงเรียกไปตำหนิอย่างรุนแรง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกว่าซือฟูั่ห่วงกังวลกับมันจริงๆ และอาจฟังแปลกๆ อยู่บ้าง หากจะกล่าวว่ามันพึงพอใจที่ถูกดุด่า ภายในใจรู้สึกอบอุ่นตื้นตัน ซือฟูั่อาจอารมณ์ไม่ค่อยดี บุคลิกเย็นชาอยู่สักหน่อย แต่นางก็เป็นท่านอาจารย์ที่ไม่เลวเลยหลังจากซือฟูั่ดุด่ามันจนหนำใจ จั่วม่อกลับไปยังบ้านน้อย มีหลายสิ่งที่มันต้องย่อยสองสามวันนี้มันอยากพักผ่อนให้เต็มที่ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมามันเอาแต่คร่ำเคร่งฝึกปรืออย่างหนัก จิตใจมาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ ช่วงเวลาที่เหลือสองสามวันก่อนการทดสอบเหมาะสำหรับการพักผ่อนอย่างแท้จริง นอกจากนี้มันยังต้องการเวลาสะสางสิ่งที่ฝึกปรือสำเร็จทั้งหมดในเวลาเดียวกันกับที่จั่วม่อพักผ่อนอยู่ในลานน้อยลมตะวันตก บุรุษชุดขาวผู้หนึ่งยืนอยู่บนยอดเขาไม่ไกลจากภูเขาสุญตา คนผู้นั้นพึมพำกับตัวเอง “สมควรอยู่บริเวณนี้เอง”หากจั่วม่อพบเห็นคนผู้นี้ มันจะต้องตื่นตระหนก บุรุษชุดขาวผู้นี้ เป็นคนเดียวกันกับบุคคลที่มันพบพานระหว่างทาง หลินเชียน!หลินเชียนสีหน้าเคร่งขรึม ใบหน้ายังคงหล่อเหลาไร้คู่เปรียบ มันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟั้า กระซิบแผ่วเบา “ดาวพร่างกลางทิวา……”เมื่อการทดสอบของสำนักใกล้เข้ามา ตลอดทั้งสำนักกระบี่สุญตาล้วนสับสนวุ่นวายการทดสอบประจำปีของสำนักเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับศิษย์ทุกคน เนื่องจากจะส่งผลโดยตรงต่อสถานะและผลประโยชน์ของแต
