จั่วม่อปาดเช็ดน้ำออกจากใบหน้า พลางโขยกเขยกปีนไต่ขึ้นไปยังริมฝังแม่น้ำ มันไม่เคยคิดเลยว่าเพลิงธาราผลาญฟั้าจะกลับกลายเป็นน้ำปั่าไหลบ่า ซัดพามันซึ่งหมดเรี่ยวแรงมาไกลลิบลับร่วมสองร้อยสามร้อยหลี่ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเพลิงธาราผลาญฟั้าสูบพลังปราณของมันไปจนเกลี้ยงฉาด ในเวลานั้นมันไม่เหลือพลังกระทั่งจะหายใจผ่านเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด นับประสาอะไรกับถูกโถมทับด้วยมวลน้ำมหาศาล ได้แต่พยายามประคองตัวให้ลอยเหนือน้ำราวกับกิ่งไม้สักท่อนหนึ่งเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ในแม่น้ำตั่งเทียนยังดารดาษไปด้วยก้อนหินระเกะระกะจั่วม่อต้องทนทุกข์ทรมานกับการปะทะชนกับก้อนหินเหล่านั้นมาตลอดทาง ไม่มีส่วนใดในร่างกายไม่ได้รับบาดเจ็บระยะทางสองร้อยสามร้อยหลี่ อันที่จริงไม่ถือว่าห่างไกลกระไรนัก แต่จั่วม่อเวลานี้ไม่มีแม้แต่นกกระเรียนกระดาษสักตัว นางห่านจะงอยเทาตัวเมียนั่นก็ไม่ใช่ว่าจะพึ่งพาอาศัยได้ ที่สำคัญคือทั้งเนื้อทั้งตัว มันเพียงสวมกางเกงตัวเดียว ไม่มีจิงสือติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียวฟุบลงบนก้อนหินริมฝังน้ำ จั่วม่อหอบหายใจระทดระทวย แต่ในดวงตาทอประกายลิงโลดยินดีเจตจำนงกระบี่ เจตจำนงกระบี่เพลิงธารา! ในที่สุดมันก็ก่อกำเนิดเจตจำนงกระบี่เพลิงธาราสำเร็จ!ถึงแม้ว่ามันเพิ่งแตะถูกเจตจำนงกระบี่เพลิงธาราเพียงผิวเผิน ยังไม่ได้บรรลุขั้นลึกซึ้งแต่อย่างใด แต่ตราบใดที่มันยังมุ่งมั่นฝึกปรือ เพลงกระบี่เพลิงธาราของมันก็ยิ่งจะรุดหน้าขึ้นตามธ
