นสีเขียว*(*หมายความประมาณว่า เสียใจแทบตายแล้ว)ทันใดนั้น ทั้งสองคนได้ยินเสียงผู้คนใกล้เข้ามา พวกมันกลับมาทำสีหน้าเย็นชาเช่นดังปกติเผยเหยียนหรานเดินเข้ามา พอพบเห็นทั้งคู่ มุมปากก็ลอบยิ้มบางๆ แต่ต่อมาก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว กล่าวทักทาย “ศิษย์น้องรอง ศิษย์น้องหญิง สนทนาเรื่องอันใดกัน?”“ไม่มีใด เพียงศิษย์ของศิษย์น้องหญิง จั่วม่อ สำเร็จเจตจำนงกระบี่แล้ว” ซินหยานตอบด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ไม่หลงเหลือร่องรอยระมัดระวังลุกลี้ลุกลนเหมือนเช่นเมื่อครู่“อ้อ” เผยเหยียนหรานประหลาดใจอยู่บ้าง “มันบรรลุเจตจำนงกระบี่แล้ว? ข้าไม่คิดว่ามันจะมีพรสวรรค์ทางกระบี่ด้วย ไม่เลว ไม่เลว เช่นนั้นตอนนี้มันไปยังที่ใด? ข้าจะตบรางวัลให้เสียหน่อย”“มันฝึกกระบี่อยู่ใต้น้ำ แต่พอบรรลุถึงเจตจำนงกระบี่ ก็เผลอถูกน้ำพัดพาไป ทีแรกข้าไม่ได้ให้ความสนใจนัก จึงไม่ทันช่วยเหลือมัน” ซินหยานเล่าอย่างรวบรัด“ไม่เป็นไร จั่วม่อเมื่อบรรลุเจตจำนงกระบี่ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของมันในเขตตงฝู” เผยเหยียนหรานพึมพำ จากนั้นเสริมว่า “อืม จัดให้ศิษย์ฝั่ายนอกจำนวนหนึ่งค้นหาลงไปตามแม่น้ำ ให้แน่ใจว่ามันจะไม่พลาดเวลาการทดสอบของสำนัก”“เข้าใจแล้ว” ซินหยานรับคำ“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก” สือฟั่งหรงเปิดประเด็นเสียงเย็น“มีเรื่องใด?” เผยเหยียนหรานถามอย่างยิ้มแย้ม“จั่วม่อสามารถบรรลุเจตจำนงกระบี่ในสามเดือน เป็นที่แน่ชัดว่ามันมีพรสวรรค์ด้านกระบี่”
