กปรือถึงเพียงนี้จั่วม่อจึงยังติดขัดอยู่กับกระบวนท่าสุดท้ายนี้เองเมื่อไม่มีทางเลือก มันจึงได้แต่ฝึกปรือหกกระบวนท่าแรกต่อไป ยิ่งฝึกฝนก็ยิ่งแตกฉานหกกระบวนท่ามากขึ้น ความรู้สึกในน้ำของมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรู้สึกถึง‘ลักษณะของน้ำ’ก็ยิ่งกระจ่างชัดเจนมากขึ้น หกกระบวนท่าแรกกลับกลายเป็นกลมกลืนลื่นไหลกว่าเดิม จั่วม่อค่อยๆ บรรลุความเข้าใจบางประการ ความรู้สึกนี้พิสดารน่าอัศจรรย์เหนือคาดคิด มันราวกับมองผ่านหน้าต่างกระดาษบางๆ สามารถมองเห็นผู้คนที่อยู่ภายนอกห้อง แต่ไม่ว่าจะเพียรพยายามสักเท่าใด ยังคงไม่อาจเจาะแผ่นกระดาษบางๆ นั้นให้เป็นรู เพื่อมองโลกภายนอกให้ชัดตาได้จั่วม่อตระหนักดี ยิ่งตื่นรู้มากเท่าใด ยิ่งไม่สมควรเร่งรีบมากเท่านั้น นี่เป็นสัญญาณของการรุดหน้าแต่เมื่อมองไปยังเวลาที่เลื่อนผ่านไปราวติดปีกบิน ยิ่งใกล้เวลาทดสอบของสำนักเข้าไปทุกที จั่วม่ออดตื่นตระหนกไม่ได้จั่วม่อรู้ขีดความสามารถของตนดี อย่าได้เห็นว่าหกกระบวนท่าแรกของมันช่ำชองชำนาญถึงขีดสุด แต่คิดใช้หกกระบวนท่านี้เอาชัยศิษย์พี่หลัวหลี นั่นก็เป็นเพียงความเพ้อฝันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพลงกระบี่ พลังบำเพ็ญเพียร หรือประสบการณ์ต่อสู้ พวกมันไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน ทั้งยังแตกต่างกันราวฟั้ากับเหว จั่วม่อล้าหลังอีกฝั่ายไม่ถึงหมื่นหลี่ก็ต้องแปดพันหลี่เข้าไปแล้ว! มีเพียงวิธีเดียวที่พอจะมีโอกาสเอาชัยศิษย์พี่หลัวหลี นั่นคือต้องบรรลุความเข้าใจเจตจำนงก
