กระบี่เล่มนี้มากกว่านี้แต่ในไม่ช้ามันก็สงบจิตใจ เยือกเย็นลง ปัญหาเหล่านี้เอาไว้ค่อยทดลองดูในภายหลังจั่วม่อหลับตาลง มือกระชับกระบี่มั่น จิตใจจดจ่อเป็นหนึ่งเดียว สองเท้าลอยไม่ติดพื้น ยืนตัวตรงอยู่ในน้ำ กระแสน้ำอันเกรี้ยวกราดไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกายมัน สายน้ำคล้ายหลบหลีกออกไปสองฟากข้าง มันราวกับท่อนไม้ปักตรงแน่วอยู่กลางลำน้ำเชี่ยวกราก นิ่งสงบ ไม่ไหวติง แปลกพิสดารอย่างบอกไม่ถูกหวนระลึกถึงทุกกระบี่ที่ฟาดฟันออกไป ทุกรายละเอียดของการฝึกปรือที่ผ่านมาดื่มด่ำกับความรู้สึกยามสายน้ำพลิ้วผ่านด้านข้างร่างกาย หยั่งซึ้งไปถึงหยดแก่นสารน้ำภายในกระบี่บิน จั่วม่อจิตใจผ่อนคลายลงช้าๆเมื่อทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกความคำนึง ทุกความทรงจำ ทุกความรู้สึก หลอมรวมเข้าด้วยกัน ในศีรษะของจั่วม่อราวกับเส้นประสาทบางเส้น จู่ๆ ก็ถูกดึงโดยมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งจั่วม่อทันใดนั้นก็เปิดตาพรึบ!“เพลิงหลี!”เสียงต่ำลึกดุจสายฟั้าคำรณดังก้องออกมาจากอกของมัน แม่น้ำอันดุดันหยุดไหลอย่างกะทันหันปราศจากกระแสน้ำไหล ไร้วังน้ำวน มวลน้ำรอบกายจั่วม่อเหมือนจะหยุดนิ่งลงในฉับพลันทันใด ไม่ไหวติงแม้แต่น้อยเวลานี้เอง กระบี่ผลึกน้ำแข็งในมือจั่วม่อพลันกรีดวาดขึ้นช้าๆท่วงท่าของจั่วม่อดูลำบากยากเย็นอย่างน่าประหลาด หน้าผากปรากฏเส้นเอ็นเขียวปูดโปน สองตาถลึงกว้างคล้ายมีโทสะ ผมตั้งชี้ชัน กระบี่ผลึกน้ำแข็งในมือประหนึ่งหนักหน่วงนับพันจิน แม้จะกรีดยกขึ้นสักเล
