าส่งให้จั่วม่อ “นี่คือเกราะปราณวารีอมตะระดับสอง ถือเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากอาจารย์ลุง หากเจ้าสวมใส่ สามารถเพิ่มการปั้องกันเล็กน้อย”จั่วม่อรีบประสานมือคำนับขอบคุณ“ศิษย์หลานต้องรีบหลอมกลั่นบางส่วนโดยเร็ว” หยานเล่อสีหน้าหนักใจ “ตอนนี้ศิษย์พี่หญิงของเจ้าถูกผู้คนล้อมกรอบไว้แน่นหนา ไม่สามารถออกมาได้ มีเพียงขายเม็ดยาออกไปบ้างจึงจะทำให้พวกมันสงบลงได้”หยานเล่ออดเลื่อมใสสายตาของของศิษย์พี่เจ้าสำนักไม่ได้ หากพวกมันไม่ยอมขายเม็ดยาออกไปจริงๆ อาจเป็นไปได้ว่าร้านค้าเล็กๆ ในตงฝูของพวกมันคงไม่แคล้วถูกผู้คนรื้อทิ้ง สำนักกระบี่สุญตาย่อมจะกลายเป็นที่รู้จักของทุกผู้คน ถึงเวลานั้น คงพูดยากว่าพวกมันยังจะสามารถเก็บจั่วม่อไว้ได้หรือไม่จั่วม่อใจหายวาบ มันไม่คิดว่าเรื่องราวจะลุกลามออกไปเช่นนี้ รีบรับคำ “อาจารย์ลุงไม่ต้องห่วง ศิษย์จะรีบหลอมกลั่นสักชุดหนึ่งในทันที” ไม่ต้องกล่าวถึงอื่นใด หากหลี่อิงฟั่งกำลังเดือดร้อน มันย่อมไม่สามารถเพิกเฉยหยานเล่อพยักหน้าอย่างพออกพอใจ และหลังจากให้คำแนะนำบางอย่างอีกสองสามคำ มันค่อยจากไปจั่วม่อคล้ายในที่สุดค่อยตื่นขึ้นมา ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวอย่างตื่นเต้น!ตรวจสอบเกราะปราณวารีอมตะในมืออย่างกระหายใคร่รู้ นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้ยลเกราะปราณ ในความอยากรู้อยากเห็นมันประจุพลังปราณลงไป เกราะปราณวารีอมตะจู่ๆ ก็แปลงเป็นกลุ่มก้อนน้ำสีน้ำเงินไต่ขึ้นไปบนแขนมัน จากนั้นปกคลุมทั่วร่างในพริ
