ตงฝู“เถ้าแก่หยาน คราวหน้าหากมีหญ้าหางจิ้งจอกหิมะอีก อย่าลืมเรียกหาข้าก่อน”ชายชราท่าทางมีอันจะกินผู้หนึ่งกล่าวอย่างจริงจังใบหน้ากลมสมบูรณ์ของหยานเล่อเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน แน่นอน เถ้าแก่หวังไม่ต้องกังวล ข้าจะเก็บไว้สำหรับท่านอย่างแน่นอน”“ประเสริฐ” เถ้าแก่หวังพยักหน้า กล่าวอย่างริษยาอยู่บ้างว่า “สำนักท่านเต็มไปด้วยยอดอัจฉริยะมากมาย กระทั่งเกษตรกรปราณก็ยังมี ต่อไปจะยิ่งเป็นที่นับหน้าถือตามากกว่าเดิม!”หยานเล่อลอบพึงพอใจอยู่ภายใน แต่ย่อมไม่เปิดเผยออกมาทางสีหน้า มันรีบโบกมือเป็นพัลวัน “เถ้าแก่หวังล้อเล่นแล้ว สำนักเรายังคงต้องการคำชี้แนะจากท่าน”พวกมันกล่าวถ่อมตนไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หยานเล่อจะใช้สายตาส่งเถ้าแก่หวังจากไป“เกษตรกรปราณสมกับที่เป็นเกษตรกรปราณอย่างแท้จริง!” กลับเข้าไปในร้านหยานเล่อทอดถอนชมเชย มันรู้สึกว่าโชคดียิ่งที่ในวันนั้นบังเอิญมาพบจั่วม่อ มิเช่นนั้นอาจถูกสำนักอื่นพรากตัวไปแล้ว หากสถานการณ์ยังดำเนินต่อไปเช่นนี้เรื่อยๆ สำนักก็จะมั่งคั่งขึ้นเรื่อยๆ และที่สำคัญกว่านั้น อิทธิพลของสำนักจะยิ่งทวีขึ้นในตงฝู ต่อไปในภายภาคหน้า สำนักกระบี่สุญตาจะประกอบไปด้วยอัจฉริยะไร้ผู้ต้านอย่างเหวยเสิ้ง เกษตรปราณจั่วม่อ และผู้มีฝีมือทำการค้าเช่นหลี่อิงฟั่ง สำนักจะส่งต่อจากมือของคนรุ่นอาวุโสอย่างพวกมันสืบทอดผ่านไปยังรุ่นใหม่ด้วยดีหลี่อิงฟั่งก็ลงมือโดยไม่เลือกวิธีการเหมือนกัน ฉวยโอกาสที่ซือฟูั
