าจั่วม่อฟังอย่างตั้งอกตั้งใจมาก“ว่ากันตามตรง พรสวรรค์ด้านกระบี่ของเจ้าไม่มีอะไรเลยจริงๆ หากเปลี่ยนเป็นศิษย์พี่ของเจ้าผู้นั้น เมื่อมันถูกเจตจำนงกระบี่ผ่าร่างไปสักสิบรอบ มันอาจจะบรรลุความเข้าใจทันที ถูกสับอีกยี่สิบรอบ มันจะสามารถเข้าถึงจุดที่เจ้าอยู่ในตอนนี้ ลองคิดดู เจ้าซึ่งถูกสับเป็นพันๆ รอบกว่าจะมีความก้าวหน้าเช่นนี้ จะยังนับเป็นตัวอันใดได้ เฮะเฮะ”ผูเยากล่าวอย่างไม่ปราณีจั่วม่อไม่ถกเถียง ไม่ไหวติง“อย่างไรก็ตาม พรสวรรค์ของเจ้าในห้าธาตุกลับไม่เลวนัก” น้ำเสียงของผูเยาจู่ๆ ก็กลายเป็นห่างเหินและลึกล้ำ “ในโลกนี้ มีเพียงสิ่งที่เหมาะสมหรือไม่เหมาะสมเท่านั้น ไม่เคยมีสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดหรืออ่อนแอที่สุด”“เคล็ดกระบี่เพลิงธาราฉบับนี้ไม่อาจเรียกว่าเป็นสิ่งที่ดี แต่เหมาะสมกับเจ้ามาก” ผูเยาชมเชยคำหนึ่งซึ่งหาได้ยากอยู่สักหน่อยจั่วม่อเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ กลัวว่าจะพลาดคำใดไปแม้สักคำ ทุกถ้อยคำที่ผูเยากล่าวออกมา ถูกกลไกในศีรษะมันแปลงค่ากลับเป็นจิงสือโดยอัตโนมัติ“หลี ในแผนภูมิปากว้าเป็นตำแหน่งไฟ สร้างเพลิงไฟที่เรียกว่าไฟหลี แต่ทุกสิ่งในโลกยังคงแบ่งออกเป็นหยินและหยาง ในที่นี้หยางคือไฟ หยินเป็นน้ำ บุคคลที่คิดค้นวิชานี้นับว่าน่าสนใจไม่เบา” อาจเป็นเพราะได้รับจิงสือมากพอสมควร ผูเยาแสดงความอดทนอดกลั้นที่ไม่เคยมีมาก่อน“เพลงกระบี่นี้แม้ยังคงมุ่งเน้นเดินไปในแนวทางแห่งน้ำ แต่อย่างไรก็ตาม แก่นแท้ของมันกลับเป็
