ใช้แต้มคุณูปการไปจนเกลี้ยงเกลา แต่ไม่ได้เวทวิชาติดไม้ติดมือกลับมาเลย จั่วม่อรู้สึกตนเองโง่งมยิ่งจั่วม่อเงยหน้ามองหอคัมภีร์อันทรุดโทรมด้วยโทสะอัดอก ก่อนจะสะบัดหน้าก้าวเดินโดยไม่หันไปมองอีกแม้แต่แวบเดียว ฮึ่ม!รอให้เหยียมีแต้มคุณูปการเสียก่อนเถอะ เหยียจะนอนกลิ้งไปทั่วชั้นหนึ่ง กลิ้งเกลือกจนทั่วทั้งชั้นสอง จะนอนหลับอยู่บนนั้นทุกวันเลย!จั่วม่อแม้รู้สึกไม่มีรสชาติ แต่ก็อับจนหนทาง จากนั้นสมองมันหันเหไปสนใจวิธีหาจิงสืออย่างรวดเร็วแต้มคุณูปการของศิษย์ฝั่ายในไม่ได้หาง่ายดาย ก่อนนี้ตอนที่มันเป็นศิษย์ฝั่ายนอกมันไม่เคยมีปัญหาเรื่องแต้มคุณูปการมาก่อน แต่พอหวนคิดอีกที แต้มคุณูปการของศิษย์ฝั่ายในก็มีคุณค่ามากยิ่งกว่าของศิษย์ฝั่ายนอกมาก หากเป็นในกาลก่อน ไม่ว่าจะเป็นม้วนหยกม้วนใดในชั้นสอง มันย่อมดูแลรักษาประหนึ่งสมบัติล้ำค่า นี่มันกลายเป็นเรื่องมากพิรี้พิไรถึงเพียงนี้ไปตั้งแต่เมื่อใด?มีหลากหลายหนทางที่จะได้รับแต้มคุณูปการ เพียงแค่หญ้าปราณกับสมุนไพรปราณที่จั่วม่อปลูกขึ้นมา หากให้สำนักนำไปขายให้ ทั้งหมดนั้นก็จะได้รับแต้มคุณูปการด้วยอย่างไรก็ตาม กฎเกณฑ์เช่นเดียวกับที่หอคัมภีร์ จั่วม่อเดาว่าเป็นมาตรฐานทั่วไปในสำนักและย่อมจะมีสถานที่อื่นที่ต้องใช้แต้มคุณูปการเช่นเดียวกัน ปัญหาข้อนี้สำคัญอย่างยิ่งและมันจำเป็นต้องล่วงรู้ให้ชัดเจนดังนั้นจั่วม่อแล่นไปยังโถงฟังธรรม เสาะหาศิษย์พี่สวี่อี้อีกรอบพอฟังคำถามของจั่ว
