รพสูงสุด แต่สภาพการณ์ของหลี่อิงฟั่งกับจั่วม่อล่อแหลมกว่า ไม่ใช่แตกต่างกันแค่ระหว่างดีหรือไม่ดี แต่ย่ำแย่กว่านั้นมากหลี่อิงฟั่งพึงพอใจไม่น้อยกับความเข้าใจเงียบ ๆ ระหว่างพวกมันทั้งสอง และคิดในใจว่าศิษย์น้องจั่วม่อแม้รูปโฉมน่ากลัว แต่จิตใจเฉลียวฉลาดละเอียดอ่อน สหายที่ชาญฉลาดผู้หนึ่งย่อมดีกว่าสหายโง่เขลาผู้หนึ่งเรื่องบางเรื่องเพียงแค่ต้องสะกิดเท่านั้นก็เพียงพอ นางพลันหันเหหัวข้อสนทนา“วันนี้ข้ามาเพื่อส่งมอบจิงสือที่เหลือให้ศิษย์น้อง”ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นคำที่จั่วม่อชมชอบฟังมากที่สุด มันกลายเป็นพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที “อ้อ เท่าใด?”“นี่เจ็ดสิบหกชิ้นจิงสือระดับสอง เป็นส่วนที่เหลือหลังจากหักเงินที่จ่ายล่วงหน้าแล้ว” หลี่อิงฟั่งกล่าวพลางส่งม้วนหยกให้ “ในบัญชีนี้มีรายละเอียดทั้งหมด ศิษย์น้องสามารถนำกลับไปดู”จั่วม่อรับม้วนหยกมา สุขสราญบานใจหาใดเปรียบ กำไรในครั้งนี้ดีกว่าที่คาดหวังไว้มากทันใดนั้นพลันนึกอีกเรื่องขึ้นมาได้ หลี่อิงฟั่งถามว่า “ใช่แล้ว ศิษย์น้องยังมีเม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกรอีกหรือไม่?”หากหลี่อิงฟั่งไม่ถาม จั่วม่อก็เกือบจะหลงลืมเม็ดยานี้ไปเสียแล้ว“คราวที่แล้ว ซิวเจ่อผู้หนึ่งซื้อไป สองวันต่อมามันกลับมาถามว่ายังมีอีกหรือไม่ มันต้องการซื้ออีกสิบเม็ด แต่ละเม็ดยินดีจ่ายราคายี่สิบชิ้นจิงสือระดับสอง” หลี่อิงฟั่งเล่าความสิบเม็ด! เม็ดละยี่สิบชิ้นจิงสือระดับสอง รวมทั้งหมดสองร้อยชิ้นจิงสือระดั
