ังดอยชมธาร ด้านล่างดอยชมธารเป็นแม่น้ำสายหนึ่ง เทือกเขาสูงชัน หอคัมภีร์สร้างอยู่บนหน้าผา ตัวหอไม่ใหญ่โตนัก เป็นเพียงสิ่งปลูกสร้างเล็ก ๆ หลังหนึ่ง มีต้นไผ่ผอม ๆ ปลูกไว้ข้างกำแพง ผนังด้านนอกกะเทาะทรุดโทรมไม่เบา จั่วม่อมองแล้วอดผิดหวังอยู่บ้างไม่ได้ มันไม่เคยมาที่นี่เลย หอแห่งนี้เปิดรับเฉพาะศิษย์ฝั่ายในเท่านั้นคนเฝั้าประตูเป็นชายชราผู้หนึ่ง ทีแรกจั่วม่อจินตนาการไว้ว่าผู้รับผิดชอบดูแลหอคัมภีร์ย่อมต้องมีพลังฝีมือสูงล้ำ แต่ก็ต้องผิดหวังในทันที ชายชราที่เฝั้าประตูมีพลังบำเพ็ญเพียรเพียงด่านเลี่ยนชี่ขั้นที่เก้าเท่านั้น แต่จะอย่างไรจั่วม่อย่อมไม่กล้าล่วงเกินมันมีคำกล่าวว่าพบเจ้าหน้าที่ดีกว่าพบผู้บังคับบัญชา* อย่าได้มองว่าพลังบำเพ็ญเพียรของชายชราผู้นี้ไม่สูงนัก แต่มันเมื่อเป็นผู้ดูแลหอคัมภีร์ หากคิดสร้างปัญหาแก่ท่าน เกรงว่านับจากนี้วันคืนของท่านคงไม่อาจสุขสบายเท่าใดแล้ว(*เป็นสำนวน หมายความว่าหากมีอะไร พบกับเจ้าหน้าที่รับผิดชอบโดยตรง ยังจะดีกว่าพบผู้บังคับบัญชาระดับสูง ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร)จั่วม่อส่งปั้ายหยกให้อย่างเรียบๆ ร้อยๆ ชายชราเหลือบตามองแวบหนึ่ง แล้วหลุบตากล่าวว่า “หนึ่งชั่วยามในชั้นหนึ่งใช้สองแต้มคุณูปการ หนึ่งชั่วยามในชั้นสองใช้สี่แต้มคุณูปการ ม้วนหยกในชั้นหนึ่งสามารถคัดลอกได้ ม้วนหยกในชั้นสองห้ามคัดลอก ไปเถอะ”อึ่ก อำมหิตยิ่ง!จั่วม่อสบถในใจ แต้มคุณูปการของศิษย์ฝั่ายในไม่เหมือนของ
