บว่าอาจารย์ลุงซินหยานไม่เคยฝึกอบรมจั่วม่อ หากคาดคั้นไต่สวนขึ้นมาจริง ๆ เกรงว่าไม่อาจปิดบังการคงอยู่ของผูเยาไว้ได้อีก เมื่อใดที่นึกถึงสายตาอันเย็นเยียบของอาจารย์ลุงซินหยาน จั่วม่อรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลังทีเดียวไม่ว่าสำนักใด การขโมยร่ำเรียนวิชาก็เป็นเรื่องร้ายแรงยามนี้จั่วม่อสำนึกเสียใจไม่น้อยที่ลงมือต่อสู้ในตงฝู ผู้ใดคาดคิดว่าหวีปั๋ายผู้นั้นจะสายตาแหลมคม จนสามารถมองต้นกำเนิดของเจตจำนงกระบี่ของมันออกแต่สำนึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด จะอย่างไรทหารมาตั้งทัพสู้ น้ำมาก่อทำนบกั้น* เท้าเปล่าไม่กลัวสวมรองเท้า** ตอนนี้มันได้แต่ทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนักหน่วงจริงจังมากยิ่งขึ้น(*หมายความว่าเกิดปัญหาอะไรก็ค่อยไปแก้เอาตอนนั้น **หมายความว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ยังไงก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว)จั่วม่อยังไม่สามารถบังคับใช้กระบี่บิน เป็นเหตุให้ต้องพึ่งพาอาศัยเคล็ดทองคำคร่ำคร่าเท่านั้น มันเชื่อมั่นอย่างไร้ข้อกังขาในเพลงกระบี่ขั้นพื้นฐานที่ศิษย์พี่เหวยเสิ้งทิ้งไว้ให้ในม้วนหยก ซึ่งแต่เดิมมันไม่เคยรู้สึกมากเท่านี้มาก่อน แต่หลังจากบรรลุเจตจำนงกระบี่แล้ว จั่วม่อพบว่าแม้ว่าเคล็ดวิชาขั้นพื้นฐานเหล่านี้อาจเรียบง่าย แต่ทุกกระบวนท่าล้วนสำคัญถึงแก่น ดังนั้นมันย้อนกลับไปฝึกปรือเคล็ดกระบี่ขั้นพื้นฐานทั้งหมดนี้ใหม่ตั้งแต่ต้นเดิมทีจั่วม่อไม่เคยฝึกปรือกระบี่ อันที่จริงอาจกล่าวได้ว่าเป็นเพียงกระดาษเปล่าแผ่
