จนข้นแค้นแสนสาหัส การหาจิงสือเป็นปัญหาเร่งด่วนที่มันต้องรีบคิดหาหนทาง นับตั้งแต่เริ่มปลูกสมุนไพรปราณและหญ้าปราณ นี่ก็เป็นเวลาพอสมควรแล้ว บางส่วนน่าจะใกล้ได้เวลาเก็บเกี่ยว แต่จะขายสินค้าเหล่านี้ออกไปได้อย่างไร ยังคงเป็นเรื่องน่าปวดหัวสำหรับมันไม่น้อย ก่อนที่จะเข้าสู่ด่านจู้จีจั่วม่อยังไม่คิดลงจากภูเขาทันใดนั้น มันนึกขึ้นได้ว่าซือฟูั่เคยกล่าวไว้ หากวัตถุดิบของมันไม่เพียงพอ มันจะต้องใช้จิงสือของตัวเองซื้อหาเพิ่มเติม นั่นหมายความว่ามันสามารถซื้อหาวัตถุดิบจากสำนักได้ใช่หรือไม่? เช่นนั้นก็หมายความว่ามันสมควรขายสินค้าให้แก่สำนักได้ด้วยใช่หรือไม่?จั่วม่อเดินออกจากห้องหลอมกลั่นโอสถของมัน ภายในลานกว้าง เหล่าศิษย์สตรีก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขะมักเขม้น ช่วยกันตระเตรียมสมุนไพรทุกชนิด กวาดตามองไปรอบ ๆ จั่วม่อจับจ้องไปยังศิษย์สตรีผู้หนึ่ง มันจดจำได้อย่างชัดเจนว่าวันแรกที่มันมาถึงนางเป็นคนแรกที่ทักทายมัน และดูเหมือนจะมีอำนาจมากในหมู่ศิษย์สตรีเหล่านี้นางสวมใส่อาภรณ์ผ้าฝั้าย ทับด้วยผ้ากันเปือนผืนหนึ่ง ไม่ได้ประทินโฉม เห็นหยาดเหงื่อซึมออกมาตามไรผมบนหน้าผาก“ศิษย์น้องหญิงท่านนี้” จั่วม่อก้าวเข้าไปทักทายนาง แม้ว่าอายุของมันน่าจะอ่อนวัยกว่านางอยู่บ้าง แต่ในเมื่อเป็นกฎของสำนัก มันย่อมไม่กล้าล่วงละเมิดศิษย์สตรีนางนั้นเมื่อพบเห็นจั่วม่อ รีบลุกขึ้นทักทาย “ศิษย์พี่จั่ว”“ข้าเพิ่งมาที่นี่ และยังไม่รู้จักกฎระเบีย
