ีผู้ใดคอยแนะนำสั่งสอน แต่เวลานี้มันเข้าเป็นศิษย์ฝั่ายใน มีท่านอาจารย์เป็นตัวเป็นตน แต่นี่มีอันใดแตกต่างไปจากเดิม?หลังจากคร่ำครวญอยู่ครู่ใหญ่ อารมณ์ของจั่วม่อค่อยมั่นคงขึ้นในเมื่อซือฟูั่ของมันละเลยมันอย่างสิ้นเชิง ความดื้อรั้นในสายเลือดก็พลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง จะเป็นไร? นี่ไม่ใช่แค่เม็ดยาราชันธัญพืชหรอกหรือ? ไม่ใช่แค่การหลอมกลั่นโอสถเท่านั้นเองหรือ? ก็แค่ไม่มีผู้ใดสนใจสอนสั่งมันเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ?เมื่อใดที่มันเคยต้องพะวงกับเรื่องเช่นนี้?จั่วม่อใช้เวลาครึ่งวันอย่างคุ้มค่า ทุ่มเทความพยายามไล่สัมผัสม้วนหยกในห้องตำราไปทีละม้วน ตรวจดูอย่างละเอียดรอบคอบ จำนวนรวมทั้งสิ้นห้าร้อยสิบเจ็ดม้วน ในทั้งหมดนี้ มันสามารถมองเห็นเนื้อหารายละเอียดภายในได้เพียงยี่สิบเอ็ดม้วนม้วนหยกยี่สิบเอ็ดม้วนนั้น เวลานี้ล้วนถูกดึงเข้ามาลอยอยู่เบื้องหน้ามัน[บทเม็ดยาเพลิงเมฆา] ไม่ใช่สิ่งที่มันต้องการ โยนไปทางหนึ่ง[บทเม็ดยาน้ำแข็งคราม] ไม่ใช่! โยนไปอีกทาง[บทเม็ดยาสร้างละออง] โยนทิ้งจนกระทั่งมันพบ[พื้นฐานการหลอมกลั่นโอสถ] จั่วม่อจิตใจพลุ่งพล่าน รีบคว้าม้วนหยกไว้ในมือ นี่คือสิ่งที่มันต้องการอย่างแท้จริงก้มหน้าก้มตาอ่านพื้นฐานการหลอมกลั่นโอสถอย่างตะกรุมตะกรามราวกับกำลังหิวโหย ในไม่ช้าก็กลายเป็นปิติยินดีอย่างรวดเร็ว เนื้อหาภายในม้วนหยกแปลกใหม่มากสำหรับมัน ราวกับเป็นโลกใหม่อีกใบหนึ่งรอคอยให้มันสำรวจ ไม่มีเนื้อหาอันซับซ้อน
