่เปลี่ยนแปลง แต่ให้ความสำคัญกับอนาคตมากขึ้นหลังจากอาจารย์อาหญิงสี่ชี้ทางกระจ่างให้ มันก็เข้าใจชัดเจน ว่าไม่อาจย้อนคืนกลับไปเป็นเช่นในอดีตได้อีก ความใฝั่ฝันอันเรียบง่ายเหล่านั้น ล้วนล่มสลายลงอย่างสมบูรณ์ ไม่มีวันหวนกลับมา มันได้แต่เดินไปตามถนนที่มิอาจทราบจุดหมายปลายทางจะมีสิ่งใดรออยู่เบื้องหน้า? จะถูกเชือดเนื้อเถือหนังหักกระดูกร่างแหลกเละ? จะค้นพบคำตอบที่ใฝั่หาหรือไม่? มันล้วนไม่ทราบสิ่งที่ดูคล้ายแปลกใหม่เร้าใจในอดีต กลับกลายเป็นจืดชืดหม่นหมองในยามนี้ครู่หนึ่งจั่วม่อพบบริเวณอันเงียบสงบให้นั่งลงพัก มันเริ่มหวนคิดไปถึงปราณกระบี่ที่ปลดปล่อยออกมาในครั้งสุดท้าย ไม่มีใครสอนมัน แม้แต่ผูเยายังให้เรียนรู้ด้วยตนเอง แต่สำหรับผูเยา มันได้แต่รู้สึกขอบคุณ ถ้าไม่มีผูเยา มันกระทั่งโอกาสที่จะเริ่มตามหาคำตอบยังไม่มีตอนนี้เมื่อมีโอกาสแล้ว จะไม่หวงแหนไว้ได้อย่างไร?จั่วม่อไม่เคยตระหนักเลยว่าร่างกายมันเป็นร่างกายที่ผ่านการแปรสภาพมา มันจู่ ๆก็เข้าใจความรู้สึกบางส่วนของศิษย์พี่เหวยเสิ้ง มันคือความลุ่มหลงงมงาย งมงายจนถึงขั้นแม้ตายก็ไม่เสียใจ! ทุกครั้งที่มันนึกถึงรูปโฉมที่ถูกเปลี่ยนแปลง กับจิตใจที่ถูกลบล้างใบหน้าแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ของมันจะถูกเผาไหม้ด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่ากำลังเตือนสติมัน ให้ระลึกถึงมือคู่หนึ่งที่ทำลายใบหน้ามัน มือคู่เดียวกันนี้ยังลบล้างจิตใจมันทำลายความทรงจำของมัน การเผาไหม้นี้ยังเจาะลงไ
