รงหมดทั้งร่าง พลังปราณทั้งมวลในกายประหนึ่งม้าปั่าที่หลุดจากเชือก ทั้งห้อตะบึงอย่างคลุ้มคลั่ง ทั้งควบคุมไม่อยู่ พากันถาโถมเข้าสู่แหวนกระบี่ทองในมือขวามันจิตสำนึกของมันจมอยู่ภายใต้ความว่างเปล่าและเงียบงันอันพิสดารชนิดหนึ่ง เปลวเพลิงเริงรำในทะเลแห่งจิตสำนึกกลายเป็นแข็งค้าง ราวกับว่าตกอยู่ภายใต้เวทวิชาตรึงร่างประเภทหนึ่ง ทั้งแข็งค้างและเงียบเชียบบนท้องฟั้าของทะเลแห่งจิตสำนึก ดวงดาวนั้นก็ปลดปล่อยแสงเจิดจ้าออกมาขณะที่ค่อยๆ หมุนวนอย่างช้าๆนั่งอยู่บนปั้ายหินสุสาน ผูเยาแหงนเงยขึ้น ทอดตามองดวงดาวพราวแสงที่เหนือศีรษะ มันหัวร่อออกมาโดยไร้เสียงจั่วม่อไม่เคยรู้สึกจิตใจกระจ่างแจ้งถึงเพียงนี้มาก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างคล้ายอยู่ภายใต้การควบคุมของมัน มันเพียงรู้สึกว่า ต้องการส่งปราณกระบี่เล่มนี้ออกไปโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นปราณกระบี่อาจระเบิดขึ้นในร่างกาย และตัวมันจะเหลือเพียงเลือดเนื้อเลอะเลือนกองหนึ่ง มันยังทราบอีกว่า กระบี่บินของฝั่ายตรงข้ามไม่ใช่เจตจำนงกระบี่ เพียงประจุปราณกระบี่ไว้อย่างเบาบาง ไม่สม่ำเสมอ มันสามารถค้นพบจุดอ่อนไม่น้อยกว่าเจ็ดจุดใช่แล้ว จั่วม่อไม่พบคำอธิบายอื่น คำ ‘จุดอ่อน’ คำนี้ มันรู้สึกว่าใช้ได้อย่างเหมาะสมที่สุดแล้วช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!มันจมอยู่ในความเพลิดเพลินแต่ในสายตาของเสี่ยวกั่วกับคนอื่นๆ ยามนี้ศิษย์พี่ดูคล้ายกระบี่อันเย็นเยียบเล่มหนึ่งทุกผู้คนที่สบตากับมันล
