ม่อคล้ายจิตวิญญานว่างเปล่ามึนงง ความรู้สึกกระจ่างแจ้งอันพิสดารนั้นราวกับกระแสน้ำ ลดลงอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนหน้านั้น มันสามารถส่งปราณกระบี่น้ำค้างแข็งเข้าจู่โจมจุดหนึ่ง ที่ด้านหลังของกระบี่บินอย่างถนัดถนี่!ตำแหน่งนั้นคือจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดที่จั่วม่อค้นพบมาก่อน มันเลือกโจมตีใส่จุดนั้นโดยสัญชาตญาณน่าเสียดายที่ยังไม่อาจทำลายกระบี่บินลงได้!จั่วม่อเศร้าเสียดายอยู่บ้าง แต่แล้วมันจิตใจหมุนคว้าง ล้มฟาดลงกับพื้นเหล่าศิษย์สตรีเบื้องหลังมันกรีดร้องอย่างหวาดกลัวฝั่ายตรงข้ามสีหน้าแปรเปลี่ยน วิ่งเข้ามาหยิบฉวยกระบี่บินของมัน เห็นตัวกระบี่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ฉับพลันนั้นมันทั้งขุ่นแค้นทั้งโศกเศร้า ครั้นหันมามองจั่วม่อบนพื้นความเกลียดแค้นชิงชังพลุ่งขึ้นในใจมัน มันคำรามใส่ศิษย์ร่วมสำนักอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าพวกสวะ มัวยืนนิ่งเฉยหาอันใด? รีบสับเจ้าบัดซบนี่เป็นชิ้นๆ ให้แก่ข้า!”เหล่าศิษย์ร่วมสำนักสบถพึมพำ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวไปข้างหน้า ความห้าวหาญของจั่วม่อสร้างความตระหนกแก่พวกมันอย่างลึกล้ำ อีกทั้งพวกมันไม่ได้โง่ ดูจากรูปการณ์แล้ว เหตุการณ์นี้จะบานปลายใหญ่โต หากเวลานี้กระโดดออกไป ไม่ใช่หาที่ตายหรอกหรือ? หากเป็นเรื่องราวเล็กน้อยที่มักเกิดขึ้นทุกวี่วัน เหล่าผู้อาวุโสก็คร้านจะใส่ใจ แต่หากพวกมันทำร้ายผู้คนเข้าจริงๆ แล้วผู้อาวุโสของอีกฝั่ายเกิดไปเอาเรื่องถึงสำนักต่อจากนั้นเกรงว่าพวกมันจะประสบกับความทุกข์ยา
