“ศิษย์พี่ ร่างกายท่านใช่สบายดีหรือไม่?” เสี่ยวกั่วต่อสู้กับความสงสัยอยู่เป็นนานในที่สุดอดถามออกมาไม่ได้“ข้าย่อมสบายดี” จั่วม่อตอบเสียงแหบพร่า พลางเดินต่อไปเบื้องหน้าเสี่ยวกั่วมองจั่วม่ออย่างกังวล รวบรวมความกล้ากล่าวว่า “ศิษย์พี่ หากท่านรู้สึกไม่ค่อยดี เราสามารถเลื่อนเป็นวันอื่น”“ข้าบอกว่าสบายดีก็ย่อมสบายดี!” จั่วม่อถลึงตาใส่เสี่ยวกั่วเสี่ยวกั่วผงะถอยหลังอย่างช่วยไม่ได้ นางยังพึมพำอย่างไร้เดียงสา “แต่ศิษย์พี่หญิงเคยบอกว่าร่างกายสำคัญที่สุด”จั่วม่อตัดสินใจหุบปากตัวเอง ไม่โต้เถียงกับดรุณีน้อยอีก มันไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงมากนัก แต่ไม่ว่าผู้ใด หากต้องถูกผ่าครึ่งซ้ำๆ ซากๆ หนแล้วหนเล่าแทบไม่รู้จบสิ้น ด้วยเจตจำนงกระบี่อันแกร่งกร้าวของปรมาจารย์จินตัน แน่นอนว่าย่อมไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลือเจ้าผูเยาวิกลจริต บ้าคลั่งวิกลจริต จิตฟันเฟือนอย่างแท้จริง!เจตจำนงกระบี่ของอาจารย์อาซินหยานทรงพลังเกินกว่าที่จั่วม่อจะทานทนได้ ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเจตจำนงกระบี่หิมะขาวสุดไพศาล มันรู้สึกราวกับยืนอยู่บนปากประตูมรณะ ความหวาดกลัวที่คล้ายมาจากส่วนลึกที่สุดในหัวใจ แผ่ซ่านจนตัวมันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความห่างชั้นระหว่างพวกมันกว้างใหญ่เกินไป กว้างใหญ่จนแทบไม่หลงเหลือความหมายอันใดแม้ว่าความหวาดกลัวนี้จะคล้ายคลึงความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นก่อนตกตาย แต่จั่วม่อเพียงสามารถรู้สึกได้ชั่วแวบเดียว ก่อนที่จิตสำนึกของมันจะถูกผ
