หากข้ามองไม่ผิด เจ้าอาจตกเป็นเหยื่อของวิธีลับบางประการ ที่ทำให้คุณลักษณะร่างกายของเจ้าเปลี่ยนไป มีใครบางคนเปลี่ยนแปลงรูปโฉมของเจ้า”“เปลี่ยนแปลง… …” จั่วม่อพึมพำกับตัวเองอย่างเลื่อนลอย“สำหรับความทรงจำเดิมของเจ้า สมควรถูกใครบางคนนั้นลบล้างจนหมดสิ้น ข้าไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดจึงเกลียดชังเจ้าอย่างลึกล้ำถึงเพียงนี้” กล่าวถึงตอนนี้ นางมองจั่วม่ออย่างลึกซึ้งแฝงความนัย “แต่ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงรูปโฉมของเจ้า หรือลบล้างจิตใจเจ้า ล้วนต้องใช้ฝีมือสูงล้ำปานเทพยดา หากจะให้ข้ากล่าว ข้าว่าเจ้าสมควรอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ช่วยข้าดูแลสวนยาอย่างเชื่อฟังเถอะ”จั่วม่อราวกับถูกฟั้าผ่าใส่ ยืนร่างแข็งทื่ออยู่กับที่กว่าหัวใจมันจะสงบลงดังเดิม ฟั้าก็มืดค่ำลง อาจารย์อาหญิงสี่ก็จากไปนานมากแล้วจั่วม่อจิตใจยุ่งเหยิงงงงวย ดวงตาแข็งทื่อดุจปลาตายเปลี่ยนแปลงรูปโฉม … … ลบล้างจิตใจ… …ดังนั้นความทรงจำของมันถูกลบล้างโดยใครบางคน ดังนั้นใบหน้ามันถูกเปลี่ยนแปลง… …ดังนั้นความฝันนั้น…. …ทำไม…ไฉนจึงเป็นเช่นนี้…มันก้มศีรษะต่ำ มือค่อย ๆ กำจนแน่น ข้อกระดูกลั่นอย่างดุดัน ปลายนิ้วขาวซีด ร่างผอมดุจลำไผ่ประหนึ่งต้นหญ้าแห้งสั่นไหวในแรงลม ทั้งเล็กจ้อยทั้งอ่อนแอ หุบเขาหมอกเย็นเยือกในยามค่ำคืนอุณหภูมิลดต่ำลงมาก แต่ความชื้นสูงมาก เส้นใยบางเบาของความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของจั่วม่อ ทั้งยังเข้าไปในหัวใจมันด้วยปริศนาที่เคยกวนใจมันมาตลอด
