ฮิฮิฝีมือใช้งานพลังปราณของเจ้าช่างบันดาลให้ผู้คนเจ็บปวดใจอย่างแท้จริง! โอ้! ข้าแทบทนดูไม่ไหวแล้ว ศิษย์พี่ของเจ้าผู้นั้นเรียกว่าอะไรนะ มันมิใช่มอบม้วนหยกให้เจ้าหรอกหรือในนั้นไม่มีกระบวนท่ากระบี่พื้นฐานบ้างหรือไร? ไฉนไม่ทดลองควบคุมปราณทองคำคร่ำคร่าของเจ้าด้วยกระบวนท่ากระบี่บ้างเล่า”“ทำเช่นนั้นได้ด้วยหรือ?” จั่วม่อประหลาดใจ“เจ้าสามารถทดลองดู” กล่าวเพียงเท่านี้ ผูเยาก็หายวับไปเจ้าผูเยาวันนี้มาแปลก! แปลกมาก! ผิดปกติเกินไปแล้ว!แม้ว่าจะรู้จักผูเยาได้ไม่นาน มิอาจหยั่งทราบความลึกซึ้งที่แท้จริงของมัน แต่จั่วม่อมั่นใจอย่างล้นเหลือว่าเจ้าผู้นี้ไม่ใช่คนดีอันใด จู่ ๆ วันนี้กลายเป็นใจดีมีเมตตา นี่มันผิดธรรมชาติ ผิดธรรมชาติอย่างยิ่ง!แต่จะอย่างไร สิ่งเดียวที่มันจับได้คือความผิดปกติ แต่หากถามว่าผิดปกติตรงที่ใดมันก็หาคำตอบไม่ได้ ไม่ว่าจะใช้เวลาครุ่นคิดนานเพียงใดก็ตามแต่ปัญหานี้ถูกโยนไปด้านข้างในไม่ช้า สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือหาวิธีจัดการด้วงเขาเงิน กับคำชี้แนะของผูเยา มันยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกระบวนท่ากระบี่ที่บันทึกอยู่ในม้วนหยกของศิษย์พี่เหวยเสิ้ง ย่อมมีกระบวนท่าพื้นฐานที่สุดอยู่หลายท่า กระบวนท่าเหล่านั้นไม่มีสิ่งใดลึกล้ำเกินไป กระทั่งคนอย่างจั่วม่อผู้ไม่เคยฝึกวิชากระบี่มาก่อน ยังสามารถเข้าใจได้อย่างง่ายดายควบคุมปราณทองคำคร่ำคร่า ใช้ออกด้วยเพลงกระบี่?จั่วม่อทรุดนั่งบนพื้น ดำดิ่งลงในภวังค์ผ่
