่อนแม้แต่น้อยติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!เปลือกของด้วงเขาเงินแข็งอย่างน่าเหลือเชื่อ เห็นประกายไฟแลบพุ่งไม่หยุด ก็ยังไม่มีกระทั่งรอยร้าว แต่สำหรับจั่วม่อแล้ว ไม่สำคัญว่าเปลือกเกราะจะแข็งปานใด ตราบเท่าที่ด้วงเขาเงินไม่ต่อสู้กลับ มันก็เป็นได้เพียงเปั้าซ้อมมืออันยอดเยี่ยมเท่านั้นจั่วม่อลืมเลือนตัวตน กระบวนท่าที่แรกเริ่มทั้งหยาบกระด้าง ทั้งสะดุดติดขัด ค่อยกลับกลายเป็นไหลลื่นคุ้นชินอย่างแช่มช้า กระบี่ทองคำค่ำคร่าเล่มน้อยเริ่มสำแดงพลังอันกร้าวแกร่งออกมาทีละน้อยติ๊ง!คราวนี้เสียงปะทะฟังแตกต่างไปจากเดิมมาก เกราะเปลือกแข็งของด้วงเขาเงิน ถูกทะลวงแตกออกเป็นช่อง!จั่วม่อเริ่มเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง การใช้เพลงกระบี่ควบคุมกระบี่ทองคำคร่ำคร่าเล่มน้อย ถึงกับสิ้นเปลืองพลังปราณมากกว่าการใช้ปราณทองคำคร่ำคร่ารูปแบบเดิม ซ้ำยังต้องการพลังแห่งจิตสำนึกของมันด้วย หากก่อนหน้านี้ มันไม่ได้เข้าถึงลมหายใจแรกของ[เคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด] เกรงว่ายามนี้พลังแห่งจิตสำนึกของมัน จะไม่เพียงพอให้กระทำการเยี่ยงนี้ได้ในที่สุดสามารถเจาะผ่านแนวปั้องกันของด้วงเขาเงิน จั่วม่อกลายเป็นลิงโลด เร่งโหมโจมตีเป็นพายุบุแคมติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!ด้วงเขาเงินในที่สุดไม่อาจยืนหยัดต่อไป รอยแตกกระจายกว้าง ระเบิดออกอย่างกะทันหันหาญต่อกรกับข้า เจ้าสมควรได้รับผลเช่นนี้!จั่วม่อจ้องมองซากด้วงเขาเงินอย่างดูหมิ่นอย่างไรก็ตาม พลังจิตสำนึกของมันเริ่มสั่นไหวไม่
