“อย่าได้ลืมเลือน!”“ต่อให้ต้องตาย ก็มิอาจลืม!”สุ้มเสียงประหลาด แต่เคยคุ้น กังวานแว่วราวกับฝันร้ายตื่นหนึ่งแล้วก็เป็นเหมือนเช่นทุกครั้ง จั่วม่อผวาตื่นขึ้นจากความฝันของมัน มันฝืนยิ้มบิดเบี้ยว ขณะที่ลุกขึ้นนั่งอันที่จริงหากมันฝันเช่นเดิมซ้ำ ๆ หลายครั้งหลายหนปานนี้ ก็สมควรชินชาสักทีได้แล้ว แต่ไฉนทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา มันยังพบว่าร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ กระทั่งมันเองยังรู้สึก ว่านี่ออกจะเป็นไปไม่ได้อยู่บ้างดวงดาวพราวพรายส่องประกายทั่วผืนฟั้า ลำแสงดาวตกสว่างวาบเป็นทางยาวภูเขาสุญตาเงียบสงัดและสงบสุขภาพเหตุการณ์อันตรายเมื่อค่ำคืนวาน กระพริบผ่านในดวงตามัน มันพลันจดจำเมล็ดผูกงอิงสีดำในทะเลแห่งจิตสำนึกของมันได้ จั่วม่อรีบเข้าไปตรวจสอบ เห็นเมล็ดดำยังล่องลอยอยู่ในทะเลจิตแห่งสำนึกของมัน ไม่เคลื่อนไหว ทั้งไม่หายไป มันได้แต่ถอนหายใจยาวเยือก ไม่ว่าจะใช้วิธีการใด ก็ไม่ส่งผลอันใดต่อเจ้าเมล็ดผูกงอิงสีดำเมล็ดนี้จั่วม่อวิตกยิ่ง มองแค่แวบเดียวผู้ใดก็ทราบว่าเมล็ดผูกงอิงสีดำนี้ เป็นสิ่งที่สมควรระแวงระวัง แต่ยามนี้เมล็ดดำกลับบุกรุกเข้ามาในทะเลแห่งจิตสำนึกของมัน เป็นที่แน่ใจได้ว่าไม่ใช่เรื่องดีงามอันใดมันสมควรรอสักพัก แล้วค่อยทดลองไปหาหมอหรือไม่? จั่วม่อไตร่ตรองในใจพอตื่นขึ้นมากลางดึก มันไม่รู้สึกง่วงนอนอีก หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก็โยนเรื่องเมล็ดผูกงอิงสีดำทิ้งไปก่อน ในสถานการณ์เช่นนี้มันไม่มีปัญญาหาหน
