ยการวิงวอนและความยินดี“ปฏิบัติตามวิถีแห่งข้า กระทำการตามประสงค์แห่งข้า สืบทอดคำสาบานแห่งข้าเจ้าปรารถนาหรือไม่?”“มันจะมากเกินไปแล้ว!” ในลมหายใจเฮือกสุดท้าย จั่วม่ออดคร่ำครวญออกมาไม่ได้มันพลันรู้สึกว่าถูกหลอกล่อไปยังกับดัก“เจ้ามิปรารถนา?” เสียงโอ่อ่าดังกึกก้องดุจฟั้าร้อง เต็มไปด้วยแรงกดดัน“ไปลงนรกเถอะ!” จั่วม่อคั่งแค้นขึ้นมากะทันหัน “อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังล่อลวง… …” มันยังอยากจะก่นด่าบรรพบุรุษอีกฝั่ายต่อ แต่ความเจ็บปวดสุดขีดในจิตวิญญาณ ทำให้ได้แต่กรีดร้อง“เจ้ามิปรารถนา?”“ไปลงนรกซ๊า!” จั่วม่อสาปแช่ง ปนกรีดร้อง พร้อมกันนั้นก็ชูนิ้วกลางขึ้นมาด้วย“เจ้ามิปรารถนา?”“ลงนรกไป!” จั่วม่อไม่เหลือเรี่ยวแรงกรีดร้อง กระทั่งยกนิ้วกลางยังไม่ไหว มันได้แต่ครางเบา ๆ“เจ้ามิปรารถนาจริง ๆ?”“ไปนรกเถอะ!” จั่วม่อตอบราวกับเสียงสะอื้นของยุง เสียงแผ่วจางและเบาบางดุจเส้นผม“เจ้าปรารถนาแล้วหรือไม่?”“ไปลงนรก… …”จั่วม่อสติเลือนรางถึงขีดสุด แม้ว่าจะพยายามดิ้นรนฝืนทนไว้ก็ตามสุ้มเสียงโออ่าทรงอำนาจนั้นเงียบงันไปในที่สุด สติของจั่วม่อมึนชาอย่างสิ้นเชิง ทุกสิ่งรอบข้างดูคลุมเครือไม่ชัดเจนไปหมดในความมึนงงเลือนราง มันมิทราบว่าคิดไปเองหรือไร เสียงนั้นคล้ายกล่าววาจาอีกหน ไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีอำนาจ มีเพียงความเดียวดายอ้างว้างอันลึกล้ำ“ละทิ้งวิถี ความปรารถนาสิ้นสูญ เหลือเพียงคำสาบานยังดำรง… …”เสียงคล้ายห่างไกล ห่างไกลออกไ
