(เสี่ยวเยา – อสูรน้อย)รัตติกาลเริ่มเยือนกราย ภูเขาสุญตากลายเป็นความเงียบสงัดผืนหนึ่งเนื่องจากห่างไกลจากตงฝู ชีวิตในเทือกเขาสุญตาจืดชืดยิ่ง เมื่อถึงยามค่ำคืน เหล่าศิษย์ฝั่ายนอกมักจะชุมนุมกัน เพื่อสนทนาวิสาสะและหาความบันเทิง ส่วนศิษย์ฝั่ายในจะทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ ในการบำเพ็ญตบะฝึกตน หากมองจากอีกมุมหนึ่ง ความกดดันที่ศิษย์ฝั่ายในต้องเผชิญ ไม่ได้น้อยไปกว่าศิษย์ฝั่ายนอกแต่อย่างใด พวกมันจำเป็นต้องฝึกหนัก เพื่อที่จะได้มีคุณสมบัติเข้าร่วมการล่าอสูรทุกสิบปี หากสำนักกระบี่ใดไม่มีผู้เข้าร่วมการล่าอสูร สำนักนั้นจะตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว นี่เป็นสิ่งที่ล่วงรู้กันทั่วไปนี่เป็นลักษณะพิเศษของสำนักกระบี่ พวกมันมักจะรุ่งโรจน์ขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ในทำนองเดียวกัน ยามร่วงหล่นยังเร็วยิ่งกว่า จำนวนของสำนักกระบี่ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน อาจน้อยจนนับได้ด้วยนิ้วมือ พวกมันล้วนเป็นองค์กรขนาดมหึมาปานสัตว์ประหลาดทั้งสิ้นแต่เรื่องราวเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับจั่วม่อ มันกับการล่าอสูรแทบไม่มีหนทางเชื่อมโยงเข้าหากันได้ค่ำคืนนี้ มันเดินไปตามเส้นทางภูเขา หลังจากผ่านการครอบครองมาหลายชั่วอายุคน สัตว์ร้ายบนภูเขาสุญตาล้วนสูญพันธุ์สิ้น ดังนั้นมันไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยตั้งแต่ฟืนคืนสติจนกระทั่งถึงบัดนี้ ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในช่วงชีวิตสองปีกระพริบผ่านในใจมัน ดวงตากลับกลายเป็นมั่นคงเด็ดเดี่ยวมากขึ้น ฝีเท้ายังก้าว
