ม่ได้ที่จะตัวสั่นเทาแม้ว่าเส้นทางในหมอกนั้น จะเต็มไปด้วยอาคมหวงห้ามเป็นชั้น ๆ แต่ภายในหุบเขากลับไม่ปรากฏอยู่เลย จั่วม่อสามารถเดินสำรวจไปทั่วอาณาบริเวณ สระน้ำลึกมากจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ความเย็นเยือกของน้ำเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก เสียงคำรามของน้ำตกดังสนั่น สะท้อนสะท้านไปทั่วหุบเขามันก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ในสวนยา ตรวจสอบสมุนไพรปราณทีละต้น ปรารถนาจะสลักลักษณะของสมุนไพรปราณแต่ละชนิดไว้ในความทรงจำ มันเพียงเคยเพาะปลูกข้าวปราณ ไม่ได้มีความรู้ใด ๆ ในสมุนไพรปราณ ดังนั้นได้แต่ใช้วิธีร่ำเรียนอันทื่อด้านเช่นนี้ยามนี้มันไม่ได้คิดหวังความดีความชอบ เพียงหวังว่าจะไม่เกิดสิ่งใดผิดพลาดด้วยมูลค่าของสมุนไพรปราณเหล่านี้ ต่อให้มันขายตัวเอง ยังไม่อาจชดใช้ได้หมดดังนั้นจั่วม่อสามารถเอาหัวเป็นประกัน ว่ามันไม่เคยตั้งอกตั้งใจจดจ่อกับสิ่งใดมากเท่านี้มาก่อนครั้นท้องฟั้าเริ่มมืดค่ำลง มันก็ลากร่างอันเหนื่อยล้ากลับไปยังที่พัก แต่พอเห็นสภาพอันยุ่งเหยิงรอบลานบ้าน เห็นอาคมหวงห้ามที่แหลกเป็นชิ้น มันรู้สึกอยากร่ำไห้เป็นกำลังยามนี้จั่วม่อไม่เหลือเรี่ยวแรงพอที่จะสร้างอาคมหวงห้ามขึ้นอีกครั้ง มันเหน็ดเหนื่อยมากจนแทบอยากตาย ไม่มีเรี่ยวแรงกระทั่งจะเปิดเปลือกตาขึ้นกลับเข้าสู่ห้องสันโดษ มันทำได้แค่ประจุพลังปราณหยดสุดท้ายเข้าสู่อินกุย ก่อนจะฟุบลงบนเสื่อ หลับใหลไปนานเท่าใดมิอาจทราบ มันค่อยผวาตื่นขึ้นมาด้วยเสียงรายงานข่าวของอินกุย“งานชุมน
