ียนกระบี่คุนหลุนผู้หนึ่ง สร้างบุป ผาโลหิตสองดอกพร่างพรมลงบนร่างมัน ศิษย์คุนหลุนผู้นั้นพลันดวงตา เบิกค้าง ร่างร่วงลิ่วลงจากฟากฟ้า
ปัง มันร่วงฟาดพื้นดูจท่อนไม้ท่อนหนึ่ง บนใบหน้าที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินผืนเค้นรอยยิ้มน้อยๆ อย่างสาสมใจ ติดค้างอยู่ใบหน้าที่แข็งที่อไร้ชีวิตไปตลอดกาล
ซีเตียวอวี่สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย มันลงมือฆ่าคนสำเร็จโดยไม่ได้ คาดฝัน ซึ่งความจริงมันเพียงตั้งใจจะรบกวนสมาธิของเซียนกระบี่คุนหลุนเท่านั้น
ท่าไม้ตายของหลินเชียนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นค่ายกลกระบี่อันทรง อานุภาพชุดหนึ่ง ค่ายกลกระบี่แม้ทรงพลัง แต่จำต้องมีการร่วมมือ ประสานงานอย่างดีเยี่ยม ซีเตียวอวี่เดิมที่เข้าใจว่าเมื่อเซียนกระบี่เหล่านี้ต้องรับมือการโจมตีของมัน พวกมันจะต้องเรียกกระบี่บินกลับมา กงล้อกระบี่ของหลินเชียนก็จะพังทลายในบัดดล แต่นึกไม่ถึงว่าเซียนกระบี่คุนหลุนผู้นี้ กลับเลือกที่จะยอมตายมากกว่าที่จะเรียกกระบี่บินของตน กลับมา!
คุนหลุน!
ไม่ทราบเพราะเหตุใด ชีเตียวอวี่พลันบังเกิดความรู้สึกเย็นเยียบจับใจ
ผู้อื่นอาจมองเห็นว่ามือของจั่วม่อแตะอยู่บนกรงเล็บพิฆาตมังกร แต่ ไม่มีผู้ใดทราบ แท้ที่จริงแล้วกรงเล็บพิมาตมังกรถูกห่อหุ้มอยู่ในกลุ่มด้ายที่มองไม่เห็น มือของจั่วม่อจมอยู่ท่ามกลางกลุ่มด้ายเหล่านี้เอง
ในทะเลแห่งจิตสำนึกของจั่วม่อ
ฝูเยาพึมพำด้วยสีหน้าซึมเซา “สายใยสามพันอาวรณ์… ในโลกนี้มี สายใยสามพันอาวรณ์อ
