งสง่างาม ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ในทั้งนิกายเทพศาสตรา เห็นจะมีเพียงผู้นำนิกายเท่านั้นที่เขาเคารพ
แต่วันนี้…เขากลับยกย่องซูเฉินอย่างไม่ลังเล?!
ยิ่งคิดถึงคำชี้แนะของซูเฉินเมื่อครู่ ที่ทำให้หลิวกู่เฉิงเข้าใจเจตจำนงกระบี่และโค่นหลินห่าวลงได้ ทุกสายตาที่มองมาที่ซูเฉิน…ก็เต็มไปด้วยความเคารพและยำเกรง
ทุกคนรู้สึกว่า ซูเฉิน…ลึกซึ้งจนไม่อาจหยั่งวัดได้!
“หลินห่าวใช่ไหม? ไปบอกผู้อาวุโสม่อลั่วกับตระกูลจางว่า ข้านี่แหละที่ฆ่าจางคุน! หากคิดล้างแค้น…ให้มาด้วยตัวเอง อย่าส่งพวกไร้ค่าเช่นเจ้าอีก!”
ซูเฉินเหลือบมองหลินห่าวพลางกล่าวอย่างเฉยชา
“เจ้า?!”
ความอัปยศแล่นขึ้นมาในดวงตาหลินห่าว เขาเดือดดาลถึงขีดสุด!
เขาคือใคร? คือหลินห่าว! อัจฉริยะอันดับต้นของนิกายเทพศาสตรา ผู้เป็นที่ยกย่องของเหล่าศิษย์!
แต่ในปากของซูเฉิน…กลับกลายเป็นเพียงขยะ!
หากไม่เพราะปลายกระบี่ของหลิวกู่เฉิงจ่ออยู่ที่คอ เขาคงกระโจนเข้าไปฟันซูเฉินแล้ว!
“ไสหัวไป!”
หลิวกู่เฉิงกล่าวเสียงเย็นเฉียบ
“ดีมาก! ซูเฉิน เจ้าจงจำไว้ให้ดี! เจ้าดูแคลนอาจารย์ของข้า…รอรับความโกรธของท่านไว้ให้ดีเถอะ!”
หลินห่าวมองซูเฉินด้วยสายตาอาฆาต กัดฟันแน่น แล้วหันหลังจากไปอย่างหมดสภาพ
สายตาผู้คนรอบข้างที่มองมาที่ซูเฉิน เต็มไปด้วยความชื่นชม
ผู้อาวุโสม่อลั่วคือผู้อาวุโสใหญ่แห่งนิกายเทพศาสตรา บรรลุถึงขอบเขตราชายุทธ์ขั้นสูง ได้รับการยอมรับว่าเป็นอันดับสองของนิกาย รองเพียงผู้นำนิ
