จบ วันนั้นเจนนี่กางหนังสือที่เธอคิดว่าจะลองอ่านฆ่าเวลาดูดีไหมและอ่านมันทั้งคืน เธอวิ่งมาหาปีเตอร์ทันทีที่สว่าง
“มันจะต้องเป็นไปได้ด้วยดีแน่ๆ นายลองเขียนเรื่องอื่นต่อเรื่อยๆ สิ”
ปีเตอร์ยิ้มอายๆ เจนนี่จับมือเขาไว้และพูดต่อ
“มันจะต้องประสบความสำเร็จแน่ๆ เพราะนายเป็นคนพิเศษ ฉันรู้”
“ขอบใจนะ ถ้าฉันประสบความสำเร็จล่ะก็ ฉันจะซื้อปราสาทสักหลังแล้วยกให้เธอเป็นพิเศษเลยชั้นหนึ่ง”
“จริงเหรอ ตายจริง อย่างนั้นฉันต้องบอกคุณป้าสเปนเซอร์แล้วสินะว่าฉันไปที่บ้านหลังนั้นไม่ได้แล้ว”
“ใช่ เธอจะต้องทำแบบนั้นนะ”
คนทั้งคู่หัวเราะอย่างไม่มีสาระ เสียงแหบแห้งของผู้หญิงที่ตามหาเจนนี่ตรงข้างบ้านดังไปทั่ว เจนนี่ถอนหายใจ
“ฉันไปก่อนนะ”
เจนนี่บอกลาปีเตอร์ ปีเตอร์โบกมืออย่างไม่มีแรง
“อื้อ เข้าใจแล้ว”
หลังจากที่เจนนี่ออกไป ปีเตอร์ก็นอนอยู่บนเตียงสักพัก ตาที่ปิดสนิทของเขาแห้ง เพราะไข้ยังไม่ลดดี พอเขานึกถึงจดหมายรักที่มาจากฟิลลิป ปีเตอร์ก็หัวเราะขึ้นมา
ปีเตอร์นึกถึงตอนที่เขาเขียนจดหมายแทนเจนนี่ ตอนที่เขาเลือกกระดาษเขียนจดหมายสีส้มเจนนี่ถามว่ามันไม่สะดุดตาไปสำหรับจดหมายรักเหรอ แต่ทันทีที่เขาตอบว่าสีส้มเป็นสีของเจ้าชาย เพ
