“อะไรเนี่ย เริ่มกันแล้วเหรอ”
เขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแต่ในขณะเดียวก็ไม่รู้สึกยินดีตรงบริเวณประตู คนที่นั่งอยู่แล้วลุกขึ้นมาพร้อมกัน อีอูยอนเองก็ลุกขึ้นมาทักทายคังยองโมด้วย
“อีอูยอน! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
หากเป็นตอนปกติเขาจะถูกมองเป็นคนที่อีกฝ่ายแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น และน่าจะเดินผ่านไปด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมอีกฝ่ายถึงได้แสดงสีหน้ายินดีพร้อมกับทักทายอีอูยอน แถมยังนั่งลงตรงข้ามกันอีอูยอนอีกต่างหาก
“โอ๊ะ จริงสิ นายบาดเจ็บเพราะตกลงมาจากม้านี่ ไม่เป็นอะไรแล้วเหรอ”
“ครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง”
“แล้วผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนล่ะ ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม”
“ครับ”
อินซอบตอบสั้นๆ ตัวเขาเองก็รู้สึกประดักประเดิดและเหนื่อยที่จะต้องคุยกับคังยองโม เพราะเขารู้สึกอึดอัดในหลายๆ ด้าน
“เห็นเขาบอกว่าม้าที่อีอูยอนขี่เป็นม้าที่แปลกๆ นิดหน่อยนี่ นายได้ยินเรื่องนี้หรือเปล่า”
คังยองโมใช้นิ้วชี้หัวก่อนจะหมุนนิ้วให้ดู
“ครับ ได้ยินมาบ้างครับ”
ทันที่พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องม้า อีอูยอนก็เห็นว่าสีหน้าของอินซอบที่นั่งอยู่ข้างๆ หมองลง เขาจึงพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย แต่คังยองโมกลับไม่คิดแบบนั้น และพูดเรื่องม้าต่อไม่เลิก
