“มาเร็วๆ เร็วๆๆๆ”
“เป็นแบบนี้ได้ยังไงกันครับ”
“ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกัน รีบเหยียบเลย”
กรรมการผู้จัดการคิมที่ได้รับการติดต่อมาขณะดื่มเหล้าต่อสายหาหัวหน้าทีมชา และกรีดร้องใส่อีกฝ่ายว่าจะต้องรีบไปโรงพยาบาล หัวหน้าทีมชาที่ต้องวิ่งออกไปข้างนอกในขณะที่หลับอยู่ยังไม่สามารถตัดสินสถานการณ์ได้ว่าอะไรเป็นอะไร
“จะบอกว่าอีอูยอนบาดเจ็บอีกแล้วเหรอครับ”
หัวหน้าทีมชานึกถึงตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากอินซอบว่าอีอูยอนได้รับบาดเจ็บที่มือเมื่อตอนกลางวันพลางเอ่ยถาม
“เปล่า อีอูยอนน่ะบาดเจ็บด้วยก็จริง แต่หมอนั่นมีแค่รอยฟกช้ำเท่านั้น คนที่บาดเจ็บคราวนี้คืออินซอบต่างหาก”
“ว่าไงนะครับ ทำไมถึงสลับกันล่ะ”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ให้ตายสิ นี่จะทำให้คนเขาวุ่นวายใจกันไปอีกกี่ครั้งกัน”
กรรมการผู้จัดการคิมเดาะลิ้นอย่างวุ่นวายใจ เขาสติไม่อยู่กับตัวเพราะเรื่องการตัดสินจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ แต่เขาก็คิดว่าพักนี้มีเรื่องที่ทำให้เขาขวัญกระเจิงเข้ามาหาบ่อยๆ เพราะอีอูยอน
“คุณอินซอบไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”
“ไม่รู้เลย ฉันไม่ทันได้ถาม เพราะอีอูยอนดันโมโหแล้วก็ตัดสายไปก่อน”
“อีอูยอนโมโหเหรอครับ”
หัวหน้าทีมชาที่ขับรถอยู่เอ่ยถามเพรา
