เตอร์กำลังถืออยู่ก็กระจายไปทั่วพื้น
ปีเตอร์พูดขอโทษราวกับพึมพำและรีบเก็บหนังสือ คนที่ถูกเขาชนก้มตัวลงมาและช่วยปีเตอร์
“ขอบคุณคระ…”
ปีเตอร์ไม่สามารถหุบปากลงได้ ฟิลลิป ไม่สิ อีอูยอน อีกฝ่ายที่สวมยีนส์สีเข้มกับเสื้อยืดสีขาวเอ่ยถามปีเตอร์
“ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม”
เป็นเสียงที่อ่อนโยนมาก เขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าเสียงนั้นจะลอยมาทางตนเอง ดังนั้นปีเตอร์จึงยืนมองอีกฝ่ายอยู่สักพัก
“หนังสือเล่มนี้สนุกหรือเปล่า”
อีกฝ่ายอ่านชื่อหนังสือที่ถืออยู่ในมือก่อนจะเอ่ยถาม นี่เป็นหนังสือชื่อ ‘การท่องเที่ยวไม่มีสิ้นสุด’ ของคิมซึงอุคที่ได้รับเป็นของขวัญจากคุณลุง เพราะเป็นหนังสือที่เขายังอ่านได้ไม่ถึงสิบหน้า ปีเตอร์จึงไม่สามารถตอบคำถามของอีกฝ่ายได้
“ถ้าเกิดอ่านแล้วสนุกไว้ผมจะขอยืมนะครับ”
ฟิลลิปพูดดังนั้นแล้วยื่นหนังสือให้ปีเตอร์ โดยไม่ทันได้รู้ตัวพวกนักเรียนผู้หญิงที่ตามหาฟิลลิปก็มายืนล้อมเขาไว้ ปีเตอร์กอดหนังสือที่รับมาจากอีกฝ่ายไว้และจ้องมองด้านหลังของฟิลลิปที่เดินจากไป
ปีเตอร์ไม่เข้าเรียน เขานั่งลงบนม้านั่งและเริ่มอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ตรงนั้น นี่เป็นนิยายที่สนุก มันสนุกถึงขนาดที่เขาเงยหน้ามองฟ้าอยู่สักพ
