[อีอูยอนบาดเจ็บเหรอ]
“ครับ ขอโทษนะครับ”
[ไม่ต้องขอโทษหรอก เขาไม่ได้บาดเจ็บเพราะนายสักหน่อย]
“เขาบาดเจ็บเพราะผมครับ เพราะผมผลักคุณอีอูยอนจนล้ม เขาเลยบาดเจ็บครับ”
เขารู้สึกวุ่นวายใจทันทีที่แจ้งอีกฝ่ายไป เกิดความเงียบจากปลายสาย อินซอบคิดว่าตนจะต้องโดนด่าหรือถูกตวาด มือที่กำโทรศัพท์เอาไว้จึงเกร็ง
[…นายเป็นอะไรหรือเปล่า]
“ครับ?”
[นายเป็นอะไรหรือเปล่า นายผลักอีอูยอนนี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ]
อินซอบถามกลับไปว่า ‘ครับ?’ เพราะเขาไม่เข้าใจว่ากรรมการผู้จัดการคิมหมายความว่าอะไร
[แล้วอีอูยอนไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ ไม่สิ ไม่ นายกลับมาเดี๋ยวนี้เลย ห้ามอยู่กับอีอูยอนตามลำพังเด็ดขาด]
อินซอบมองหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับตรวจสอบให้แน่ใจว่าคนที่ตนกำลังคุยด้วยใช่กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงหรือเปล่า
“ผมไม่เข้าใจครับว่ากรรมการผู้จัดการหมายความว่ายังไง คนที่บาดเจ็บไม่ใช่ผมนะครับ แต่เป็นคุณอีอูยอนครับ”
[เพราะอย่างนั้นไงล่ะ! อีอูยอนน่ะหวงร่างกายตัวเองมากแค่ไหน! ต่อให้เหนื่อยยังไงเขาก็ยังออกกำลัง กินแต่อาหารที่ดีต่อร่างกาย เหล้ากับบุหรี่ก็ไม่ใช้นอกเหนือจากตอนที่ต้องการจะคลายเครียด ยิ่งไปกว่านั้น…อ๊าก]
เสียงของกรรมการผู้จ
