“ผู้จัดการส่วนตัวของคุณอีอูยอน!”
ใครบางคนตามหาอินซอบพร้อมกับวิ่งมาทางนี้ อินซอบเด้งตัวขึ้นทันที
“ครับ!”
“คุณอูยอนตามหาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วครับ ทำไมถึงมาอยู่ตรงมุมนี้ล่ะครับ รีบไปเถอะครับ เขาอยู่ที่หน้าเซต[1] หมายเลขสอง”
อินซอบวางข้าวกล่องที่กำลังกินอยู่ลงบนที่นั่ง
“กินต่ออีกนิดแล้วค่อยไปสิคะ ยังไงซะนี่ก็เป็นการกระทำที่ต้องกินให้หมดเพื่อมีชีวิตอยู่อยู่แล้ว”
“ขอโทษนะครับ คุณกินหมดแล้วก็วางไว้ที่นี่ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมกลับมาเก็บ”
“เอ๋ ไม่เอาหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บให้เอง ไม่ต้องกังวลแล้วก็กลับเข้าไปเถอะค่ะ”
อินซอบขอบคุณเธอและรีบก้าวเท้าไปเซตหมายเลขสอง ตลอดทางที่เดินไปเขาคิดว่าเขาจะต้องมองหน้าอีอูยอนอย่างไรดีและรู้สึกหนักใจ อินซอบไม่พูดอะไรกับอีอูยอนเลยแม้แต่คำเดียวตลอดการเดินทางมาที่กองถ่ายวันนี้ อันที่จริงถ้าจะบอกว่าวันนี้เขาพยายามหนีอีอูยอนอยู่ตลอดทั้งวันก็ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงนัก
ปกติแล้วเขาจะรอให้อีอูยอนเรียกอยู่เงียบๆ ในที่ที่มองเห็นได้เสมอ แต่วันนี้เขาซ่อนตัวอย่างเอาเป็นเอาตาย ถ้าอีกฝ่ายกำลังถ่ายละครอยู่ เขาจะไปซ่อนที่ด้านหลังต้นไม้ และถ้าอีกฝ่ายพัก เขาก็จะไปซ่อนที
