ทันทีที่อินซอบถอนหายใจอีอูยอนก็ค่อยๆ กะพริบตาพร้อมกับเอ่ยแกล้งเขา
“ทำไม่ได้เหรอครับ”
“…”
“แค่อ่านเฉยๆ ก็ได้ครับ อ่านเหมือนตอนที่อ่านคู่มือการใช้เวลาซื้อเครื่องทำกาแฟมาน่ะครับ”
แม้เขาจะไม่แน่ใจว่าจะมีคำว่า ‘คุณชายได้โปรดรับรู้หัวใจของฉันด้วยเถิดค่ะ’ อยู่ในคู่มือการใช้ของเครื่องทำกาแฟแบบไหน แต่อินซอบก็ตัดสินใจว่าเขาจะคิดแบบนั้น
“คะ…คุณ…ชาย”
เขารู้สึกเหมือนว่าเขาใช้เวลาชั่วนิรันดร์กว่าจะพูดคำคำหนึ่งจบ
“แล้วต่อไปล่ะครับ”
“…แกล้งทำเป็นเหมือนผมพูดไปแล้วไม่ได้เหรอครับ”
“ไม่ได้สิครับ อย่างนั้นผมก็ทำคนเดียวได้สิ ทำไมผมถึงต้องขอให้ผู้จัดการส่วนตัวมาช่วยกลางดึกด้วยล่ะครับ ขอร้องเถอะนะครับ ช่วยอ่านหน่อยนะ”
ทันทีที่คำว่าขอร้องหลุดออกมาจากปากของอีอูยอน อินซอบก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่เคยรู้สึกว่างานของเขาจะยากลำบากเท่าวันนี้มาก่อนเลย ชเวอินซอบถลึงตาและจ้องบท เพียงแค่เขาใช้สายตาอ่านตัวหนังสือที่เขียนอยู่บนกระดาษ เขาก็รู้สึกว่าขนของเขาลุกชันไปทั้งตัว
“คะ…คุณชาย นะ นะ…ในหัวใจของเด็กสาวคนนี้…เพราะฉะนั้น…ตะ…ตั้งแต่วันนี้ไป…”
อินซอบอ่านบทอย่างกระท่อนกระแท่นเหมือนเด็กที่เพิ่งเคยเรียนอักษรเกา
