ัด แต่พอเห็นว่าเขาตัวสั่นด้วยความกลัว คุณครูจึงทำให้เขาไม่มีบทพูด
“อย่างนั้นเหรอครับ งั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้นี่เนอะ”
อีอูยอนทำหน้าผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับเอาบทที่ชเวอินซอบถืออยู่ในมือวางลงบนโต๊ะ
“พรุ่งนี้ผมต้องจับจุดไม่ถูกแน่เลยครับ ผมคงจะต้องฝึกอ่านบทจนไม่ได้นอนทั้งคืนแน่เลย งั้นเชิญคุณกลับไปก่อนเลยครับ”
อีอูยอนยิ้มในขณะที่พูด อินซอบไม่สามารถลุกจากโซฟาได้เพราะรอยยิ้มที่ดูหงอยๆ นั้น ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร แต่ตอนนี้เขาจะต้องเป็นผู้จัดการส่วนตัวที่มีความสามารถของอีอูยอน
“กลับไปเลยก็ได้ครับคุณอินซอบ ขอโทษด้วยนะครับที่ขอร้องอะไรเกินพอดีไป”
อีอูยอนเป็นนักแสดงที่มีพรสวรรค์ เขาทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกผิดได้อย่างเป็นธรรมชาติด้วยคำคำเดียว
“เอ่อ…คือว่า…เดี๋ยว…ผมจะลองดูครับ”
แต่ชเวอินซอบก็รีบพูดเงื่อนไขต่อ
“แต่ผมจะหันหลังนะครับ แล้วผมก็หวังว่าคุณอีอูยอนจะหันหลังด้วยเหมือนกัน”
นั่นคือการประนีประนอมที่ดีที่สุดที่อินซอบสามารถทำได้แล้ว
แม้จะเป็นแค่การอ่านบท แต่เขาก็อับอายจะตายอยู่แล้ว เขาจึงไม่สามารถจ้องหน้าใครและอ่านบทไปด้วยได้ ยิ่งไปกว่านั้นใครที่ว่าคืออีอูยอนไม่ใช่คนอื่น เขาไม่
