เล่นกับเด็กคนอื่นไม่ได้”
พอปีเตอร์ทำปากยื่น เจนนี่ก็หัวเราะเสียงดัง ร่างที่ใหญ่โตสั่นระริกจากการหัวเราะ ปีเตอร์อยากทำให้เธอหัวเราะให้ได้มากที่สุดในตอนที่เธอสามารถหัวเราะได้ เพราะเมื่อเจนนี่ก้าวเข้าสู่ความเศร้าแล้ว ปีเตอร์ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลย
เจนนี่ป่วยด้วยโรคไบโพลาร์[2] ขั้นรุนแรง และเธอเองก็รู้ความจริงข้อนี้ดี แต่ต่อให้จะรู้อยู่แล้ว ก็ไม่มีทางที่อาการจะดีขึ้น ตอนที่ปีเตอร์เจอเจนนี่ที่หดหู่ไม่ใช่เจนนี่ที่สดใสครั้งแรกตรงถนน เขาเกือบจะจำเธอไม่ได้ แม้เขาจะพูดด้วย เธอก็ไม่ตอบและไม่ยอมสบตา
วันนั้นปีเตอร์ไปหาเจนนี่ที่บ้านเป็นครั้งแรก เพราะเขาเป็นห่วงเธอมาก ตอนที่เขากำลังกังวลอยู่ว่าจะกดกริ่งดี หรือว่าจะเคาะประตูดี เขาก็ได้ยินเสียงของเจนนี่ผ่านช่องประตูที่ถูกเปิดไว้ สาบานว่าเขาไม่เคยได้ยินเสียงร้องไห้แบบนั้นมาก่อนเลย มันยากที่จะเชื่อว่าเป็นเสียงที่มนุษย์ร้องออกมาได้ ปีเตอร์มองเจนนี่ที่นอนแผ่อยู่ตรงห้องนั่งเล่นผ่านช่องประตู และก็ได้รู้ว่าเสียงร้องนั้นคือเสียงของเจนนี่
เจนนี่ที่ส่งเสียงร้องพิลึกๆ ที่กดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้นั้น จู่ๆ ก็ลุกขึ้นและเริ่มกินไอศกรีมอย่างมูมมาม เธอกินม
