“…คุณอินซอบ”
อินซอบหันกลับไปมองด้วยความตกใจ เพราะเสียงที่เรียกตนอย่างเยือกเย็นจากทางด้านหลัง หัวหน้าทีมชาที่กำลังสูบบุหรี่อยู่นั้นเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าย่ำแย่ อินซอบซ่อนมือที่พันผ้าพันแผลไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างเร่งรีบ
“หัวหน้าทีมครับ วันนี้…”
“จัดการเรื่องด่วนเสร็จหมดแล้วเหรอ”
“ครับ ขอโทษด้วยนะครับ”
ถึงเขาจะไม่อยากสร้างความลำบากให้ แต่สุดท้ายเขาก็สร้างความลำบากให้อีกฝ่ายอยู่ดี อินซอบไม่พูดอะไรอีกต่อไป
“ดีแล้ว ดี…ได้ หวังว่าในอนาคตคงจะไม่มีเรื่องด่วนอีกแล้วนะ”
“ครับ ทราบแล้วครับ”
“วันนี้ฉันน่ะ…เอาเถอะ ก็แค่วันนี้ล่ะนะ”
หัวหน้าทีมชาโอบไหล่อินซอบไว้ อินซอบรู้สึกเหมือนจะสำลักเพราะกลิ่นบุหรี่คลุ้งไปทั่ว แต่เขาก็พยายามกลั้นไว้อย่างเป็นผู้ใหญ่
หลังจากขึ้นลิฟต์มาแล้ว หัวหน้าทีมชาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่โอบไหล่เขาไว้ ในระหว่างที่อินซอบกำลังคิดว่าต้องเอามือลงตอนไหนถึงจะดูเป็นธรรมชาติดี ลิฟต์ก็หยุดที่ห้องทำงานที่อยู่ชั้นเก้า
ไฟในห้องทำงานปิดหมดแล้ว อินซอบตกใจ และมองไปที่หัวหน้าทีมชาที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ดูเหมือนกรรมการผู้จัดการจะเลิกงานแล้วนะครับ”
“เอ๋? นั่นสิ แต่เขาก็บอกว่าจะรออยู่ที่นี่นี่นา”
